“Dünya gözyaşlarımın içindeydi artık, dünya bulanıktı, dünya ıslaktı ve dünya kalın uğultular eşliğinde, etrafa buğular saçarak, hafif hafif titriyordu.”
“Ama bu dünyada hiçbir şey uzun sürmüyor. İnsanın neşesi, mutluluğu bile bir süre sonra azalmaya başlıyor, zayıflıyor. Durgun göle atılan bir taşın yaydığı minik dalgalar gibi yavaşça sönüyor, yok oluyor, kayboluyor, insan normal moduna dönüyor, ciddileşiyor.