Berkecan
@BekoTuran
Radyo, TV, Sinema
Müzisyen
Çoğu yazar, eski hikayelerinin peşlerini bırakmadığını defalarca ifade etmiştir. Hikayeler tarafından rahat bırakılmamak da en çok Stephen King'in yaşayacağı bir durum olmalı. Arama motorlarımıza Stephen King kaç kitap yazdı diye soracak olursak karşımıza çıkan rakam 200 oluyor. Haliyle çeşit çeşit hikayelerinden ve fikirlerinden bazıları hala yazarın içinde bir yerlerde yaşamaya devam ediyordur. Kanıtımız elimizde: Doktor Uyku.
Medyum, Stephen King'in en iyi romanı mıdır, tartışılır. Bana göre en iyilerinden biridir. Fakat şunda kesin bir yargıya varabiliriz ki; Medyum, King'in en çok ses getiren eserleridir. Romanın ilk sayfasından itibaren okurunu kuşatması, karakterlerin sanki yanımızda oturuyorlarmış hissi yaratması ve bitmez tükenmez delilik, romanı mükemmel yapan yalnızca birkaç unsur. Bir de hepimizin bildiğini varsaydığım "Cinnet" var. Çeviriden kaynaklanan yanlış anlaşılmalar aklımızda kalmıştır. Sonuç olarak roman ve filmin adı aynı: The Shining. Gel gör ki, romanın da filmin de çevirisinin bununla alakası yok. Bahsettiğimiz "ışıltı", "Medyum" diyerek sıradanlaştırılan, "Cinnet" diyerek de ortadan kaldırılan bir durum oluverdi. Bunu yapmanın ne kadar sakıncalı olduğunu Doktor Uyku ile olan maceramızın başlamasıyla anlıyoruz.
Işıltı, ilk romanda gizemini fazlasıyla koruyan bir unsurdu. Doktor Uyku'da ise romanın daha iyi anlaşılması için ışıltının üzerindeki gizem perdesi biraz daha aralanıyor. Tam anlamıyla bir açıklama beklemeyelim, sonuçta biraz gizemden kimseye zarar gelmez. Yalnızca ışıltının değil, ilk romandaki küçük çocuğumuz Dan Torrence'ın da hikayesi bizlere daha açık bir şekilde veriliyor. Dan'in hayatının gittiği yönün ilk kitapta yaşadıklarıyla ne kadar ilişkisi olduğu anlatılıyor ve bu yapılırken biz de kafamızdaki boşlukları tamamen
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Le Guin kitapları hakkında bir şeyler yazarken her zaman korkarım. Ne yazsam yeterli gelmeyecek gibi hissederim. Kısacık eserleri bile derinine indikçe hacim kazanıyor. Yarattığı dünyalar, halklar derin ve bir o kadar bize tanıdık. Yepyeni dünyalar sunan romanlar genelde uzun olur, ya da seri olur, bazıları bitmez! Le Guin, bir dünya yaratırken bunu bir fincanlık çay sohbetine bile sığdırabilir. Ve bu çay sohbetinde yalnızca bu dünyayı öğrenmekle kalmazsınız, derinliklerine iner ve ufkunuzu genişletirsiniz.
Le Guin, ayrımcılık konusuna fazlasıyla değinen bir yazar. "Vahşi Kızlar"da cinsiyet ve ırk ayrımına göz atıyoruz. Bunu Le Guin kalemi üzerinden yapmak bambaşka bir ayrıcalık. Bu ayrıcalığın nedeni de, Le Guin yarattığı dünyaya ne kadar aşina olduğunu her kelimesiyle belli ediyor. İnanılmaz bir hayal gücünün esiri oluyoruz. Kalemi de bir o kadar kendine bağlıyor. Uzun veya kısa önemli değil, o eserin tadı her zaman damağınızda kalıyor.
"Vahşi Kızlar" kısa fakat oldukça derin bir hikaye. Bu derinliği gözler önüne sermek için kitap bölümlere bölünmüş. Hikayemiz altmışlı sayfalarda son buluyor. Geri kalan, okuma üzerine bir ufak yazı, şiirler ve söyleşiden oluşuyor. Le Guin'in parmak bastığı noktaları anlayabilmek için, onu da tanımak gerekiyor. Kısa söyleşi bunu bir yere kadar başarıyor, karakterinin nasıl olduğu konusunda bir fikir sahibi olabiliyoruz. Yarattığı dünyalarla kurduğu bağların da ne kadar sağlam olduğunu yine verdiği cevaplardan çıkarabiliyoruz.
Le Guin'in feminizm üzerine fikirleri kulak kabartmaya değer ve kesinlikle doğru noktaları işaret ediyor. Fikir akımları her daim yozlaşmıştır, bu yüzden doğru yönü gösteren yazarlar es geçilmemelidir. Özellikle anarşizm ve feminizm üzerine sıra dışı fikirleri olan Le Guin mutlaka okunmalı ve incelenmelidir.
Gizem romanları her yerde. Ama gizemini gerektiği gibi koruyabilen gizem romanı da bir o kadar az. Beni bu konuda son zamanlarda en çok etkileyen roman "Kurak" olmuştu. Bir oturuşta ağzım açık okumuştum. Jane Harper'da bu işin hamuru varmış belli. Aynısını şimdi C.J. Tudor için de söylüyorum. Gizem bulmak kolay, gizemi korumak zor. Tudor'un gizemini koruma şekli oldukça sıradışı. Roman boyunca bir ileri bir geri yapboz parçaları topluyoruz, aynı zamanda Tudor romanın gerçekliğini diri tutmak için olayları başarılı bir şekilde detaylandırıyor, bu yeteneği King'e olan hayranlığı ile açıklamak da gayet mümkün.
Karakterlerimiz fazla, kendilerini tam anlamıyla tanıyamasak da bizler için karanlıkta kalmış birer figür değiller. Otuz yılı aşmış arkadaşlıkların konu alınırken daha detaylı anlatılması benim okur olarak tercihim olurdu, fakat büyük bir şikayet konusu da değil. Zaten şikayet edecek bir şey yakaladığınız an Tudor lafı ağzınıza tıkıyor. Hikayede birtakım boşluklar buldum, ne kadar denesem de hiçbir yapboz parçasıyla arayı dolduramadım, iki çöp adam çizeyim de dolsun dedim, maalesef çizimim kötü. Tam bu konuda şikayet edecekken laf ağzıma tıkıldı. Tudor'un bazen her şeyi bilmeye gerek olmadığını telkin etmesi sonucu, işin peşini bıraktım ve romanın büyüsünün bozulmasına izin vermedim. Bu durum, romandaki hatayı göz ardı etmek değildir, aksine bir hata varsa bile onu başarıyla yok etmektir. Sonuçta etkileyici olan bir şeyin önüne kolay kolay geçemezsiniz. Konumuz klişe olsaydı bile, bu ince yetenekleriyle Tudor onun da altından kalkardı diye düşünüyorum.
Bizleri kendine esir eden bu tarz romanlardan piyasada daha fazla görmek isterim. Ne polisiye, ne gerilim; tam anlamıyla bir gizem okumak insanı dinç tutuyor. Bir yazar için bir gizemi koruması ne kadar zorsa,
İthaki'nin Karanlık Kitaplık serisi Bilim Kurgu Klasiklerine yetişeceğini erkenden haber veriyor sanki. Şimdiden elimize geçen eserlere baksanıza! Poe var, Bradbury var, Machen var, Lovecraft de yolda. Daha ne isteyelim. Korku edebiyatının kilometre taşlarından bahsediyoruz, gerçek anlamda! Karanlık Kitaplık bizlere şu an sahip olduğumuz edebiyatın başlangıç noktalarını veriyor. Bunu da en vurucu eserlerle yapıyor. "Nantucket'lı Arthur Gordon Pym'in Öyküsü" kelimenin tam anlamıyla vurucu bir eser. Hem anlatımıyla, hem içeriğiyle hem de gerçekliğiyle vuruyor. Asıl vurucu yanı da gerçekliği. Roman, Poe'nun kurgusu, fakat bu kurgunun oluşturulması tam anlamıyla mükemmelliğe bir örnek. Eserin girişinde, kitabın nasıl yazıldığına dair bir kısa açıklama var. Burayı çok fazla açmak istemiyorum çünkü, o kısmı okuduktan hemen sonra romana adım atmak muazzam hissettiriyor.
Poe'nun hayal gücüne düşmekten korkarım. Keşke kendisiyle tanışabilseydim tabi ki, kim istemez ki? Ama bir romanını yaşamak, şahit olmak ne kadar korkutucu olurdu düşünemiyorum. Korkudan bahsediyorum fakat bu romanda karşılaşacağınız unsurlar, kocaman yaratıklar, gemilerdeki hayaletler veya krakenler değil. Tamamen insani unsurlarla karşılaşacaksınız ve asıl kanınızı donduracak olan şeyler de bunlar olacak.
Roman, anı şeklinde ilerliyor. Pym'in başından geçen akıl almaz olaylar akılda kaldığı şekilde bize aktarılıyor. Romanın ilerleyiş şeklinden dolayı ne kadar akıcı olacağı ilk başta şüpheye sebep olabilir. Gemici terimleri, yoğun detaylar ve bunun gibi şeylerle karşılaşacaksınız. Ama biri bile o ilk baştaki şüpheyi beslemeyecek. Zaten ilk elli sayfayı tamamlamadan o şüpheyi de kaybedeceksiniz. Kitaba çok yoğun bir günümde başladığım için pişman oldum. Yoğunluk yüzünden kitabı okuyamadığımdan değil, kitap
