Birsen
@Benimokumam
Ben şair olmak istediğimi sanıyordum ama aslında şiir olmak istiyordum.
İnstagram: instagram.com/benimokumam/
Twitter: twitter.com/Benimokumam
Telegram: t.me/kitaplatformu
Gaziantep, Ankara
Gaziantep, 12 Şubat
19 kütüphaneci puanı
2168 okur puanıAğustos 2018 tarihinde katıldı
Her satırını yaşamış gibiyim..
Puan vermedi
Kurban tuzağından kurtulmak,
aslında doğrudan narsizm kitabı değildir; odak noktası “kurban–zorba–kurtarıcı üçgeni” dediğimiz ilişkisel döngü. Yani sürekli mağdur rolünde kalan, kurtarıcı arayan ya da farkında olmadan baskıcıya dönüşen kişinin içinde hapsolduğu psikolojik oyunları gösteriyor. Narsistik ilişkiler bu üçgende çok sık yaşandığı için kitap özellikle narsizmle mücadele edenler için de dolaylı bir kaynak işlevi görüyor; örneğin narsistik bir partner ya da ebeveyn karşısında sürekli “kurban” rolüne sıkıştığında, kendi gücünü nasıl geri alacağını ve “kurtarıcı”ya bağımlı kalmadan nasıl sınır koyacağını öğrenebiliyorsun. Okurken beni en çok etkileyen tarafı, suçluluk ve çaresizlik duygularını normalleştirmeden, bunları değiştirmek için çok net stratejiler sunması oldu; özellikle “rol farkındalığı” egzersizleri ve “kendi seçimlerinin sorumluluğunu alma” kısmı insanı silkelenmeye zorluyor. Kendi yorumum şu: narsizm üzerine doğrudan teorik bilgi vermiyor ama narsistik ilişkilerin en yıkıcı kısmı olan “kendini sürekli kurban gibi hissetme” halinden çıkış için çok işlevsel, uygulaması kolay ve özgürleştirici bir rehber.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayatımda bazı kitaplar var ki, kapattıktan sonra bile içimde konuşmaya devam eder. Saatlerce düşündürür…
Şermin Yaşar’ın Söyleme Bilmesinler kitabı tam da böyle bir kitap oldu benim için.
Okurken sanki yanımda oturmuş, bana sakladığım en gizli duygularımı fısıldıyordu. Bazı sayfalarda elimde kitapla öylece durup düşündüm. Satırların altını çizmek istedim, yanlarına küçük notlar düştüm. Bazen gözlerim doldu, bazen uzun uzun düşündürdü, bazen de içimden bir tebessüm geçti. Çünkü her cümlesinde kendimden bir parça buldum.
“İnsan bazen susarak kendini korur. Söylese eksilir, söylemezse içinde büyütür.”
Bu cümle içime işledi. Söyleyemediğim, biriktirdiğim, sustukça büyüttüğüm kelimeler geldi aklıma…
“Bilir misin, en büyük yalnızlık bazen seni en iyi bilenlerin yanında yaşanır.”
Ve o an yanımda olup da beni aslında hiç anlamayanlara gittim. Yalnızlığı kalabalıkların içinde yaşamanın burukluğunu hissettim.
Şermin Yaşar’ın dili öyle içten, öyle kırılgan ve naif ki;okurken kendime kocaman sarılır gibi hissettim. Sanki yıllardır sakladığım duyguların kapısını yavaşça araladı.
Bazen bazı kitaplar sadece okunmaz; onlara sığınırsın, susarsın, sarılırsın, öper, koklarsın ya…
Söyleme Bilmesinler öyle bir kitap yaşattı, iliklerime kadar hissettirdi.
Eğer senin de söyleyemediklerin, kelimelere dökemediğin duyguların varsa, bu kitabın satırları sana da iyi gelir. Çünkü bazı şeyler vardır, tamamlayamazsın, söylenince eksilir.…
Söyleme, bilmesinler…
Bu kitap sadece okunacak bir hikâye değil, içime, düşüncelerime iyi gelen bir terapi gibi oldu.
Bazı şeyleri söylemek istemiyorsak, bilmesinler…
Çünkü bazı kelimeler, söylenmeyince daha kıymetli.
'
'
'
#kitap #book #bookstagram #instabook #kesfet #keşfet #keşfetteyizzz #söylemebilmesinler #şerminyaşar #okudumbitti #neokumalı
“Susmanın kalesine sığınıyorum.”
Bazen kelimeler tükenir.
Ne anlatacak gücün kalır, ne de anlaşılma umudun.
İşte o zaman susmak, bir yenilgi değil; bir sığınaktır.
Kendi iç sesine döndüğün, dış dünyanın gürültüsünü geride bıraktığın bir kale…
O kalede sessizlik yankılanır; ama o yankı, insanın en derin çığlığıdır aslında.
“Önümde karanlıktan duvarlar.”
Hayat bazen bir labirente dönüşür; yönler, yollar, insanlar birbirine karışır.
Her adımda karanlık büyür, duvarlar yükselir.
Ama o duvarlar bazen seni değil, içindeki ışığı korur.
Çünkü insan en çok karanlıkta fark eder, içindeki parıltıyı.
“Sırtımda insan yüklü bir gök var.”
Ne kadar çok insan taşırız omuzlarımızda farkında olmadan…
Kimi hatıra olur, kimi yara.
Kimi dua eder bize, kimi yük olur sessizce.
Ama yine de taşırız, çünkü insan olmanın ağırlığı da budur:
Sevmek, kırılmak, anlamak ve yine de yürümek…
Erdem Bayazıt’ın bu üç dizesi, insanın ruh halini, iç mücadelesini, sessizliğini ve sabrını en sade ama en derin haliyle anlatır.
Susmak bazen kaçış değil; direniştir.
Karanlık duvarlar bazen engel değil; sınavdır.
Ve sırtımızdaki gök, bizi yoran değil; insan kalmaya zorlayan bir emanettir.
Belki de bu dizelerin söylediği tek şey şu:
Konuşmadan da anlatabilir insan kendini.
Yeter ki sessizliğinde bir anlam, yükünde bir sabır, karanlığında bir umut olsun.
'
'
Okumaya değer, aslında alışagelmişin döngüsünü anlatıyor.1K
Müthiş psikoloji kitabının devamı gibi geldi bana. Yanlışımızı, doğrumuzu yüzümüze damga gibi vurmasını sevdim. Her satırda "bu hatayı ben de yaptım" derken buldum kendimi. Keşke daha önce okusaydım, en azından hatalarımı erken farkederdim. Okunmaya değer. Ben sevdim. Umarım sizler de okurken seversiniz.
Delirdiğinizi mi hissediyorsunuz?
Sorun yok, bu kitabı okuyun.
Hayata karşı alerjiniz mi var?
Dert değil, bu kitabın sayfalarına göz gezdirin.
Bakalım beni neler bekliyor.
