"...Olan bir Oblomov'u değil, olacak bir Oblomov'u sevdim.Sen iyisin , dürüst bir insansın İlya.Duygulusun. Ama bir kumru gibi.Başını kanadının altına sokuyor ve öylece kalıyorsun.Bütün hayatını tavan arasında ötmekle geçirebilirsin.Ama ben öyle değilim.Bu kadarı bana yetmez.Ben başka şeyler istiyorum.Ama nedir bu şeyler bilmiyorum.Sense bana neyi aradığımı söyleyemezsin.İstediğim şefkat değil ki benim...Onu herkes verebilir."
"...Halbuki sevgide de rahat yok. O da değişiyor, durmadan değişiyor... Bütün hayat gibi."
"...Fakat maalesef, dağların temelini ve geniş gökleri sarsan bir yıldırım sesi,daha az gümbürtülü ,daha az şiddetli olmakla beraber bir farenin deliğinden de duyulur."
Bu alışamadığı ülkede süslü yalanı soluk gerçekten ayırt edebildiği zaman Tanrısına şükürler ederdi; süslü yalanlara aldandığı zamanlar, hiç değilse sendelemekle kalıp düşmediğine ,kalbinin çarpmakla kalıp kanla dolmadığına , alnına soğuk terler çıkmadığına ve birkaç yılın berbat olmadığına sevinirdi.
