Beril
@Beriledaa
Şu anda okuduğu kitap
Bir takım kötüler, henüz kötülük yapacak zemin bulamadıkları için iyi sanılırlar ve bir takım kötülerin kötülük yapabilmeleri için en azından bir şahsiyete sahip olması gerekir. Bu yüzden, şahsiyetsiz kişileri görünce iyi insanlar sanırız. Şimdi bu durumda iyi miyim, kötü mü?
Gözünde bir gözlük takılı diyelim. Dünyayı farklı renkte gösteren bir gözlük... Ben bu gözlüğün bana yakışıp yakışmadığını nasıl anlarım? Aynaya bakarak... Ama aynaya da gözlükle bakmak gerek. Gözlüğü takınca, aynaya gözlüğün gözünden bakmış olurum. Yok, gözlüğü çıkartsan, bu sefer yüzünde nasıl durduğunu anlayamam. Ya da gözlüğü takıp birisinden fikir alsan, bu sefer de karşı taraf kendi zaviyesinden, kendi gözünden bakışından söyleyecek fikrini. Demek ki neymiş, o gözlüğün yüzüme yakışıp yakışmadığını benim kanaatimle söylemem mümkün değilmiş.
Hakikatı kaldıramayan gözlere "deli" diyorlar. Ahmaklığı benimsemişlere de "sağlıklı". Bu ikisi arasındaki farkı ayıranların ismi de "doktor".
Ama aynı zamanda sezinliyorum ki özgürlük korkutucu. Hep hürriyet istencinden söz ederiz ama mutlak sınırsızlık öylesine korkutucu ki...
"cehennem acı çektiğimiz yer değil, acı çektiğimizi kimsenin duymadığı yerdir" demiş Dostoyevski.