Selin
@Berlindebiri
Kindle sever. İnst @okunduokunacak
Şu anda okuduğu kitap
Kökü Sökülen Bir AğaçRoman
Yaprak Dökümü’nü okudum… 
Reşat Nuri Güntekin
Kitap ve dizi birebir aynı değildi.
Orjinaline sadık kalınmasada:
Şevket’in hapse girmesi,
Fikret’in Adapazarı’na dul bir adama kaçması,
Ferhunde’nin ortalığı karıştıran gelin oluşu…
Ve en önemlisi; Ali Rıza Bey’in gururu, Hayriye Hanım’ın gizli kapaklı işleri.
Ama dizi… tam 176 bölüm boyunca bize o kadar tanıdık bir aile sundu ki,
sanki her kapısını çaldığımız evde Tekin ailesinden bir parça vardı.
Kitap 160 sayfa.
Dizi ise yıllar süren bir hayat gibi…
Belki de bu yüzden dizide, kendimizden çok daha fazla şey bulduk.
Yine de kitabı tekrar okumak beni çok mutlu etti.
Ama istisna olacak belki… ben dizisini daha çok seviyorum.
Okurken aklıma geldi; Reşat Nuri Güntekin bugün yaşasaydı, belki de bu diziyi izlediğinde kendi hikâyesinin insanlar üzerinde bıraktığı etkiye o da şaşırırdı.
Ali Rıza Bey der ki:
“Gül fidanı nerede yetişirse yetişsin yine gül fidanıdır.”
İnsan, nereye savrulursa savrulsun, özünü kaybetmediği sürece yine kendisidir.
Ali Rıza Bey, her bir çocuğunu bir güle benzetirdi.
Ve bu dünyadan giderken elinde bir gül vardı…
Gülü tutarken diken eline batmış ve eli kanmıştı.
Bu sahne beni her seferinde derinden sarsıyor.
Reşat Nuri Güntekin
Kitap ve dizi birebir aynı değildi.
Orjinaline sadık kalınmasada:
Şevket’in hapse girmesi,
Fikret’in Adapazarı’na dul bir adama kaçması,
Ferhunde’nin ortalığı karıştıran gelin oluşu…
Ve en önemlisi; Ali Rıza Bey’in gururu, Hayriye Hanım’ın gizli kapaklı işleri.
Ama dizi… tam 176 bölüm boyunca bize o kadar tanıdık bir aile sundu ki,
sanki her kapısını çaldığımız evde Tekin ailesinden bir parça vardı.
Kitap 160 sayfa.
Dizi ise yıllar süren bir hayat gibi…
Belki de bu yüzden dizide, kendimizden çok daha fazla şey bulduk.
Yine de kitabı tekrar okumak beni çok mutlu etti.
Ama istisna olacak belki… ben dizisini daha çok seviyorum.
Okurken aklıma geldi; Reşat Nuri Güntekin bugün yaşasaydı, belki de bu diziyi izlediğinde kendi hikâyesinin insanlar üzerinde bıraktığı etkiye o da şaşırırdı.
Ali Rıza Bey der ki:
“Gül fidanı nerede yetişirse yetişsin yine gül fidanıdır.”
İnsan, nereye savrulursa savrulsun, özünü kaybetmediği sürece yine kendisidir.
Ali Rıza Bey, her bir çocuğunu bir güle benzetirdi.
Ve bu dünyadan giderken elinde bir gül vardı…
Gülü tutarken diken eline batmış ve eli kanmıştı.
Bu sahne beni her seferinde derinden sarsıyor.Reklam
Geri Verilen KızRoman
Bazı kitaplar bir hikâye anlatmaz; bir gerçeği insanın yüzüne sessizce bırakır. Geri Verilen Kız da tam olarak böyle bir kitap.
On üç yaşında bir kız çocuğu düşünün. Kitapların içinde büyümüş, varlıklı bir hayatın içinde yaşamış, birçok şeye kolayca ulaşabilmiş. Sonra bir gün her şey değişiyor. Bir anda yoksulluğun içine düşüyor; bazen sofrada ekmek bile bulunmayan bir hayatın ortasında kalıyor.
Üstelik bunu anlamlandırabilecek yaşta bile değil.
Uzun süre kendisini büyüten insanların gerçekten anne babası olduğunu sanıyor. Ama zamanla öğreniyor ki yetişkinlerin hayatlarında bazen çocuklar da bir kararın, bir anlaşmanın parçası olabiliyor. Arminuta da böyle bir kararın sonucu olarak bir evden alınıp başka bir hayata bırakılıyor.
Yeni hayatında beş kardeşi var. Her biri kendi yükünü taşıyor. Ona kardeş gibi yaklaşmayan, sınırlarını zorlayan bir abi; sevgisizlikle büyümüş diğer iki abi… Sivri dilli ama zamanla aralarında tuhaf bir bağ kurulan kız kardeşi. Bir de henüz dünyaya yeni gelmiş en küçükleri.
Bu kalabalık evde Arminuta aslında hiç olmadığı kadar yalnız.
Kitap ilerledikçe sadece bir çocuğun sevgiye tutunma çabasını değil, yetişkinlerin korkularını, kararsızlıklarını ve çoğu zaman kendi konforlarını koruma biçimlerini de görüyoruz. Kimse kendini kötü biri olarak görmüyor. Hatta çoğu iyi niyetli olduğunu düşünüyor.
Ama iyi niyet bazen yeterli olmuyor.
Beni en çok etkileyen şey ise kitabın bunu anlatma biçimi oldu. Hikâye dramatik olmaya çalışmuyor. Büyük sahneler, yüksek sesli acılar yok. Her şey sakin, hatta neredeyse sessiz ilerliyor. Ama tam da bu yüzden daha çok dokunuyor.
Kitap bittiğinde aklımda şu düşünce kaldı:
Bir çocuğu sevmek tek başına yeterli değil.
Asıl mesele, o sevgiyi yarı yolda bırakmamayı göze alabilmek. 
Donatella Di Pietrantonio 
Geri Verilen Kız
Donatella Di Pietrantonio Geri Verilen KızSıfır Noktasındaki Kadın
Kitabı bir günde bitirdim. Beni derinden etkiledi. Bir erkek hükmünün sürdüğü bu dünyada kadınlar kirli çoraptan(firdevs‘in deyimi ile) farkı yoktu. Bu dünya böyle sürüp gidecek mi ? Yoksa bir gün biz de kadınların başrol olduğu, yönettiği bir dünyada uyanabilecek miyiz?
Firdevs umarım bu dünyada yaşadığın ne varsa diğer dünyada sana baharda açan çiçekler gibi dönsün. İlk değildin sonunda olmadın. Umarım bir gün son bulur…
Artık Hiçbir Yer Ev Değil
Kitabı daha yeni bitirdim gözlerim dolu dolu, kendi kendime sordum bir yas ve ceza kaç yıl sürebilir? Gratel 80 yıl yas ile cezayı aynı anda yaşamıştı. Bruno ve Shmuel 9 yaşında bu dünyadan uçup giderken Gratel sadece 12 yaşındaydı. Hiç bir şeyden habersiz ailesi ne derse bunu doğru gören bir minicik kız çocuğu… Ama onun vicdanı, hayatına yerleştirdiği suçluluk tam 80 yıl sürdü. Ve en nihayetinde tekrar 9 yaşındaki bir çocuğun hayatını kurtararak son buldu. Ömrü boyunca kaç soyadı değiştirmiş, kaç ülke değiştirmiş yine de ait hissedememiş. Kardeşinin ölümünden kendisine pay biçse de o sadece 12 yaşında bir çocuktu. 80 yıl boyunca vicdan yarasından adını söyleyememesi ve son nefesinde sadece kardeşinin ismini söyleyebilmesi gözyaşlarımı tutamama neden oldu. Buruno seni çok seviyordum ama Gratelin bakış açısınıda merak ediyordum. Sizi hiç bir zaman unutmayacağım çocuklar! Bruno… Shmuel… Gratel…
Kitabın her bölümünde, duygudan duyguya girdim. Bazen gözyaşlarımı tutamadım. Bazense hayır hayır diye isyan ederek kitabı kapattım.
Aile ne kadar önemli dedim kendi kendime nasıl bir ailede büyürsen öyle şekillenip hayatına devam ediyorsun.
Kitapta da dediğine göre “Hiçbir savaşın kazananı yoktur”. Ve ben ekliyorum ki her savaşta olan sadece çocuklara olur…
Sevgilerle…
Çizgi pijamalı iki dost!Roman
Kitap biterken aklıma bir söz takıldı... Çocuklar Irkçılık bilmezler, Irkçılığı yetişkinler öğretir. Ama Bruno Irkçılığı öğrenemeden en yakın dostu ile büyük bir maceraya atıldı. Zülfü Livanelinin Serenad adlı kitabı gibiydi. Orada Nadia Yahudiyken buradada Shmuel bir Yahudi çocuğuydu. Bruno ise bir Alman... ikisininse doğum günleri aynı, hayalleri aynı, sonları aynı. Peki herkes dünyaya bir şekilde gelirken nasıl olurda bir millet diğerinden üstün olurdu?
Kitabın ilk filmini izlemiş daha sonra kitaba başlamıştım bu beni daha bir etkiledi. Herkese filminide kitabınıda tavsiye ederim.
Reklam