Berna M.
@Berna_M1309
Kafesim göğsümü bırakıp gitmiş.
Voleybolaşk
XIII
3 Ocak
324 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
''Çünkü yaşayanlar bilir. Aşk ve gurur hep yan yanadır gerçek hayatta.'' Bayılıyorum şu Rus Edebiyatına.. Her şeyleri mi dorukta olur böyle? Aşkları, nefretleri, kavgaları, hisleri, gidişleri, kaybedişleri, ihanetleri... Ve sevgili Puşkin, yaşattı her bir eylemi doruklarda, zaten başka türlüsü de beklenemezdi usta yazardan. Baş kahramanın iç dünyasına iyi yüklenmiş, vatanı mı aşkı mı gelgitlerini iyi işlemiş. Bağrı sevgiden ateşler içinde yanarken cesur savaşçı ruhunun ateşini de iyi körüklemiş. Ee öyleyse yandı buralar buram buram, bi köz de siz olun okuyarak. Işıklar içinde uyu sen sevgili Puşkin, hayat bize nasılsa sırıtacak pişkin pişkin..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gülten Akın'ın şiirlerini değil de, şiirlerinde Gülten Akın'ı okumakta varmış. Her yeni başlıkta acaba bu kez neremden vurulacağım, hangi hisle buluşacağım, kendimi nasıl saklayacağım diye süzüldüm durdum. Hele bir yer var ki: "Kafesim göğsümü bırakıp gitmiş." diye. İşte tam orada göğsüm sanki bomboş kalmış gibi hissettim. Ben bi deli kızım, türküm de eksik kalsın ne yapalım.. İyi Gülten Akın'lar...
Puan vermedi·160 syf.··
Beğendi
·2021 12. kitabı
·27 saatte okudu
·Okunma: 28 Nisan 2021 00:27
Belki de sen bana mecbursundur, belki de sen mısra mısra özlüyorsundur, sen de tutuyorsun bu kitabı elinde belki de kim bilir... Ah Atilla İlhan; yakıyorsun, söndürüyorsun, sarıyorsun, hoş ediyorsun ama mecbur da bırakıyorsun..
Uzun zamandır böylesine yüreğimin dağlandığı, böylesine derinlemesine etkilendiğim bir kitap olmamıştı. Dünya klasikleri hep büyür gözümde, korkarım sayfalarında kaybolmaktan. Ama bu kez bambaşkaydı, kaybolmak bile anlamlandı. Ve sen sevgili Sydney, yüreğimin bir köşesinde seni her daim hatırlayacağım.. İki Şehrin Hikayesi, hikayelerin hikayesi tadındaydı. Haydi gelin beraber kaybolalımm.
Bi tiyatro eseriyle bi kitapta ilk kez tanıştım. Hep sahnelerden ibaret bilirdim tiyatroyu, okumazdım, sadece izlerdim kırmızı perdede olanları. Artık o sahnedeymişim gibi hissediyorum. Karşılıklı konuşmalara kulak misafiri oldum, Argan karakterinin takıntılı huysuz hallerine hele.. Ah özellikle o sevgili hekimler, yüzünüzü güldürecektir burada geçenler, bi bakının derim. Hastalık hastası ruh hallerimizden, mutluluk mutlusuna dönüşmek dileğiyle.. Teşekkürler Moliére.
