Medyum'un devam kitabı olarak yazılmış. Böylece Dan'in hikayesi tamamlamış oldu. Medyum'u bitirince, Danny nasıl bir yetişkin olacak diye merak etmiştim. Güçlü ve uyum yeteneği güçlü bir çocuk olarak karşıma çıkan Dan, bu kitapta beni fevkalade şaşırttı. Stephen King'in bu yeteneğini, orijinalliğini seviyorum. Önce ayaklarımı yerden kesiyor, sonra hayatının akışına ters konuları hatırlatır gibi beni yine hakikatin içine çekiyor. Sürekli artan bir gerilim yerine, konunun durağan kısımlarına gizem ögeleri yerleştiriyor. Bu kitapta da insan doğasının, kurguyla şekillendirilmiş olsa da farklı iğrenç yüzleriyle karşılaştım. Çocuklarla ilgili rahatsız edici kısımları vardı. Fakat "It" kitabındaki gibi yüzlerce sayfa tekrar eden kerahat, burada daha yüzeysel yansıtılmış. Bence bu yöntem özellikle hassas konuların dehşetini iletmek için yeter de artar bile. Bunu uzatıp fanteziye dönüştürmek şahsen katlanılamaz geliyor. Bu kitabı Medyum'a kıyasla daha az sevdim. Kurguya dâhil edilen karakterler, bağlantılar daha sağlamdı. Ancak ilk kitaptaki Dan'in savunmasızlığı ve kötülükten bir haber oluşu "parıltı" noktasını daha cazip kılmıştı. Iki kitabı da öneririm. King'in "It" hariç her kitabını tasviye ederim gerçi.

Edebiyat