Bu hâtıralar artık benden uzaklaşıyor,
Deli gönül, muntazam bir vücudu taşıyor...
Bir zamanlar bir pula satarken kâinâtı,
Kendi elimle ittim bu kaygısız hayâtı...
Gitmeğe alışmışken ben herkesin dikine,
Enayi gibi geldim Frenk memâlikine,
İnsan istemeyi aklından geçirmediği malların yokluğunu kesinlikle hissetmez, bunlar olmaksızın da tümüyle memnundur; öte yandan yüz kat daha fazlasına sahip bir başkası, istediği şey onda olmadığı için kendini mutsuz hisseder. Herkes, bu bakımdan da, ulaşabilmesi muhtemel şeylerin ufkuna sahiptir.