Şair kocama can verdi, ulu bir hayat, ölmek zorunda o yüzden. Çok az bir hayat verdiği ben ise varlığımı sürdürebileceğim. Dünyanın sonundaki denizin üzerindeki bulutu görecek kadar yaşayabileceğim.
Gözyaşlarına boğuluyorum ve Aeneas’ı kollarımın arasına alıyorum. Bana nazikçe sarılıyor, ağlama diyor bana, canımın içi, ağlama.