Beryl
@BerylAurum
Okuduğum kitapları eklemeye çok üşeniyorum
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“…Altı yıl önce soluk, zayıf bir gökkuşağı doğdu göğsümde. Ona renklerini veren aşk veya tutku değildi. Üzerinden yıllar geçtikçe bu gökkuşağı canlandı, öyle parlamaya başladı ki, rengârenk! Bir kez olsun gözlerimin önünden kaybolmadı. Yağmurdan sonra beliren gökkuşağı çok geçmeden silinir gider gökyüzünden; ancak insanların göğsünde doğuyorsa eğer, öyle kolay yok olmuyor. Lütfen sorun ona. Benim hakkımda ne düşünüyor? O da benim gökkuşağı olduğumu hissediyor mu? Yoksa çoktan sönüp gittim mi onun gökyüzünden?
Eğer öyleyse göğsümdeki bu rengârenk ışıkları söndürmeliyim. Fakat hayatıma son vermediğim müddetçe parlamaya devam edecekler…”
Osamu Dazai’nin kitaplarındaki karakterler ve iç çatışmaları, yazarın kendi iç dünyasını yansıtması adeta. Savaş sırasında ve sonrasında Japonya, bireylerin o dönemdeki yaşantısı, özellikle ve özellikle Dazai’nin çalkantılı yaşantısı. Dazai’yi okumak sizi resmen oturduğunuz yere kilitleyecek, içine çekecek. Kitabı yarım bırakmak zorunda kaldığım zamanlarda okuduğum son cümle sürekli aklımda yankılandı; geriye sar, oynat, geriye sar, oynat.
Kitabın kısa bir yorumuna gelecek olursam, Dazai kısmen başarılı bir kadın ana karakter yaratmış. Tabii annesi için aynı şeyi söyleyemiyorum çünkü ilk 10 sayfanın fotoğrafını çekip r/menwritingwomen subredditine atmamak için kendimi zor tuttum. Freudyen olaylar deyip geçelim madem.
Olay orgüsünde birkaç şey dışında beni rahatsız eden bir şey yoktu. Sorun, Dazai’nin sanki yazdığını unuturcasına yazması. Annesinin yılan korkusu, babasının ölümü, ana karakterinin eski eşi ile ilgili olaylar vs. Annesinin ölümünün olay örgüsünde zaten sallanan ana karakterin tamamen yıkımına yol açtığını anlayabiliyorum ancak annesiyle Naoji’nin arasındaki bağ o kadar sığ işlenmişti ki daha fazla diyalog
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Para kaygısıyla yazılmış, düşünmeden okumak isteyenleri kitle edinmeyi amaçlamış bir kitap. Her sayfaya bir dua yazılmış - o da sırf malum kitleyi çekmek için- ve sayfanın yarısı bomboş. Her türlü “kişisel gelişim” başlığı altında satılan kitaplar gibi bu kitap da bir kaç şeyden oluşuyor; low-key cinsiyetçilik, Facebook’daki “bu benim arkadaşımın amcasının teyzesine oldu” hikayeleri, bir kaç ayet ve alıntı, mutlu değilsen mutlu ol tavsiyesi. O kadar sığ ve yardımcı olmayan bir kitap ki. Verdiği gerçek hayat(?) olayını bile düzgünce analiz edemeyen, üstelik hikayenin gerçek olduğuna inanmak bile çok zor, kendimize inanmak için sadece kendimize inanmamız gerektiğini yazan bir insandan kendimi geliştirebileceğim sözler duymam çok şaşırtıcı olurdu. Şaşırmadım da zaten. Kitap kaç sayfa bilmiyorum ama kitabı bir cümleyle özetleyebilirim; Gerçek mucize kendine inanmaktır.
Kitap bilmemkaç sayfa falan değil, sadece bir cümle.
