Beryl
@BerylAurum
Okuduğum kitapları eklemeye çok üşeniyorum
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okur Oburluğu
Arkadaşlar siz de İnsta’da şurada burada gördüğünüz 1 ayda 50 kitap okudum 1 ayda 100 kitap okudum günde 10 kitap bitiriyorum gibi paylaşımlar garip buluyor musunuz? Açıkçası, kitap okumak marifet değildir, okuma eylemi tek başına özel değildir onu özel yapan sanatçının gözünden okuyabilmektir. Kardeşim ben de okuyorum otobüste okulda evde bir şeyler eminim çok okuyorum ama okuduğunu anlamadıktan, onu analiz edip içselleştirmedikten, eleştiremedikten, yazar ve kitap hakkında “güzeldi akıcıydı” dışında bir şey söylemedikten sonra okumak eylemi yürümek eylemi kadar basit, gündelik bir hal alıyor. Bunun biraz da sosyal medya ve şu anki ebeveynlerin tutumundan dolayı olduğunu düşünüyorum. “Oku da ne okuyorsan oku” tutumu, her türlü kitabın ve yazılı eserin herhangi bir film, tiyatro, müzik veya danstan üstün görülmesi, özellikle gençlerin kendilerini keşfetmeleriyle birlikte entelektüel çevre içerisine girmek amacıyla haklarında çok da düşünmedikleri popüler kitapları okumaları bu görüşü çok tetikliyor. Konunun biraz kaydığını hissediyorum ama beynim karışık çalışıyor benim, sorun yok, kitap yazmıyorum ya.
Kitaplara çok değer veriliyor derken demek istediğim kitapların değerinin görülenden daha az olduğu değil, bu görüş doğru şekilde empoze edilmiyor ve diğer sanat formları arasında eşit olmayan bir kıyaslamaya itiyor. Sanatı analiz edilmesi gereken bir şey değil, tüketilmesi gibi bir şeymiş gibi sunuyor. Ne kadar anladığımız önemli değil de ne kadar çok sayfa çevirdiğimiz önemli sanki.
Şimdi geri gelelim İnstagram mevzusuna. Özellikle gençler arasında gördüğüm bir şey bu ve şaşırmadım. Ben de bir dönem bu ergenlerdendim. Bu tür gönderileri -kısmen- kınamamın nedeni, zaten sana bir süreliğine bir çeşit eğlencenin dışında yarar sağlamayacak bir kitabı (yani aslında kötü
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“…Altı yıl önce soluk, zayıf bir gökkuşağı doğdu göğsümde. Ona renklerini veren aşk veya tutku değildi. Üzerinden yıllar geçtikçe bu gökkuşağı canlandı, öyle parlamaya başladı ki, rengârenk! Bir kez olsun gözlerimin önünden kaybolmadı. Yağmurdan sonra beliren gökkuşağı çok geçmeden silinir gider gökyüzünden; ancak insanların göğsünde doğuyorsa eğer, öyle kolay yok olmuyor. Lütfen sorun ona. Benim hakkımda ne düşünüyor? O da benim gökkuşağı olduğumu hissediyor mu? Yoksa çoktan sönüp gittim mi onun gökyüzünden?
Eğer öyleyse göğsümdeki bu rengârenk ışıkları söndürmeliyim. Fakat hayatıma son vermediğim müddetçe parlamaya devam edecekler…”
Osamu Dazai’nin kitaplarındaki karakterler ve iç çatışmaları, yazarın kendi iç dünyasını yansıtması adeta. Savaş sırasında ve sonrasında Japonya, bireylerin o dönemdeki yaşantısı, özellikle ve özellikle Dazai’nin çalkantılı yaşantısı. Dazai’yi okumak sizi resmen oturduğunuz yere kilitleyecek, içine çekecek. Kitabı yarım bırakmak zorunda kaldığım zamanlarda okuduğum son cümle sürekli aklımda yankılandı; geriye sar, oynat, geriye sar, oynat.
Kitabın kısa bir yorumuna gelecek olursam, Dazai kısmen başarılı bir kadın ana karakter yaratmış. Tabii annesi için aynı şeyi söyleyemiyorum çünkü ilk 10 sayfanın fotoğrafını çekip r/menwritingwomen subredditine atmamak için kendimi zor tuttum. Freudyen olaylar deyip geçelim madem.
Olay orgüsünde birkaç şey dışında beni rahatsız eden bir şey yoktu. Sorun, Dazai’nin sanki yazdığını unuturcasına yazması. Annesinin yılan korkusu, babasının ölümü, ana karakterinin eski eşi ile ilgili olaylar vs. Annesinin ölümünün olay örgüsünde zaten sallanan ana karakterin tamamen yıkımına yol açtığını anlayabiliyorum ancak annesiyle Naoji’nin arasındaki bağ o kadar sığ işlenmişti ki daha fazla diyalog
