“Bir ağacı kesmeden evvel ondan özür dileyen insanlara dair konuşmak istemiyorum; çok duygusal olduğum düşünülüyor sonra.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
O gittiğinde tanıdık bir duygu kaldı geriye: terk edilmişlik. Bu duyguyu çok iyi tanıyordum. Hâlâ babaannemin evindeydim. Büyüdüğüm evdeydim. Bu evde hep yalnız kalmıştım. Bu evde hep terk edilmiştim.
Dışarıdan bu kadar renkli görünmüyordu ev. Belki diğer evlerin avluları da böyledir. İnsanın içi dışı bir mi ki, evler öyle olsun.
