Betül Ksoka
@Betkos
Öğretmen
Gazi
Gaziantep
18 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
GeleceğeHayat ve İnsan
Bu aslında bir inceleme değil. Kendime bir not
Ara sıra kendimi kaybettiğimde açıp bakacağım bir not....
Binlerce yıl önce kurulan Babil Şehri'nin bugüne dokunan hikayesi. Görülmüş en zengin şehirlerden biri olan Babil. Tabletlerle her şeyin belgelenmesinin öncüsü olan Babil. Bir kölenin bile üzerinde taşıdığı tablet bile onun belgesi. Finansın doğduğu yer diyebileceğimiz Babil. Harika Asma Bahçeleri olan Babil. Mühendislik dehası olan Babil kulesi.Ve o zamanlardan bize kalan binlerce tablet. Neredeyse herbiri hayat dersi niteliğinde olan tabletler. Ve paranın ,paranın gücünün,onu nasıl değerlendirm3miz gerektiğinin ,arzu ve isteklerimizin hala binlerce yıldır değişmemiş olması.
Kitap ekonomi üzerine tavsiyeler gibi görünüyor ama içinde hayatımızın birçok noktasına değiniyor.İş hayatımıza ,gençliğimize, gençlik budalalığımıza, yaşlılığın bilgeliğine vs. gibi birçok konuya değiniyor.
Neden paramızı biriktirmeliyiz? Neden işimizi sevmeli ve elimizden geldiği kadar onu iyi yapmalıyız? Neden bir ev sahibi olmalıyız? Neden yatırımlar yapmalıyız? Peki tüm bunlar olup giderken hayatın tadını nasıl çıkartıcam? Biriktirmek bir zaman kaybımı? Bir istek erteleme mi? Şans nedir? Zengin insanlar neden hep şanslı? Hepsinin ve daha fazlasının yanıtını bulabileceğimiz ve hayatınıza yeni bir bakış açısı ekleyebileceğiniz bir kitap. Küçük ve geçici arzularımız yüzünden büyük arzularımızı ıskalamayalım.
Birikim. Aklınıza gelecek her anlamda birikim. Sevgi,sağlık,para,kültür, arzular,hayaller vs. Hepsine yapılan birikim ve yatırım. Unutma olabildiğince her anlamda kendini genişlet geliştir ve büyü...
30 yaşındayım. Açıkcası 40 yaşıma geldiğimde yine şu an yaşadığım telaşları yaşamamak için kitaptan kendime bir plan hazırladım. Buna uymak içın tek gerek para değil sabır.
Reklam
Gündemimizde ve dünyada olan bazı sorunlara deginilmis. Bunları bir hikayede ele alması güzel ama sanki sadece bunlara deginilmek için zorlama yazılan bir hikaye gibi. İçine sine sine değil sanki başlık başlık işlenmiş her tuşa basmış gibi...
İyi bir okur değilim. O yüzden burda yazacak olduklarım profesyonel bakış açısıyla yazılmış şeyler değil sadece kitabı okurken hissettiklerimi yazmak istiyorum. Ve kesinlikle bu kitap hakkında birkaç şey söylemek istiyorum.Dostoyevski’nin “Kumarbaz “ kitabını okumadan önce onu daha iyi anlamak adına almış olduğum kitap , Üç Büyük Usta...
Kitapta Balzac, Dickens ve Dostoyevski’nin hayatlarından ziyade eserlerini oluşturma süreçlerine ve eserlerindeki karakterlere değiniyor. Benim anladığım kadarıyla bu üç büyük yazarın kendi iç dünyasını, kişiliğini karakterlere nasıl yansıttıkları. Ki kendisi de zaten bir yerde şöyle diyor:
“Her insan sonuçta kendisini yaratan Tanrı’ya benzer.”
Karakterler kendisini yaratan bu üç büyük usta. Kitapta en büyük bölüm Dostoyevski’ye ayrılmış. Ki bu benim aradığım şeydi. Dostoyevski’den öyle bir bahsetmiş ki yazarın ona hayran olduğunu anlamamak elde değil. Hatta öyle güzel bir anlatıma başvurmuş ki siz de onun kadar hayran kalıyorsunuz. Yani en azından ben hayran kaldım ve Dostoyevski’nin kitaplarını okumak için büyük heyecan duyuyorum.
Genelde kurgusal okuyan ve okuyabilen bir okurum. İlk defa bu tarz bir kitap okudum daha doğrusu okuyabildim.:) öncesinde benim gibi teknik bilgileriniz yoksa sizde o bilmemişlik etkisini uyandırmıyor. Sizi bilmeye istekli kılıyor. Ve kitap Zweıg’nin müthiş anlatımıyla sizi sıkmıyor aksine kurgu olmamasına rağmen sizi içine çekiyor ve bir sonraki sayfada yazarla ilgili ne düşündüğünü merakla bekliyorsunuz. Bu duygu benim için ilkti. Bana göre böyle biyografik bir eserde bunu verebilmek de bir dahiliğin göstergesi. Kısacası bu üç yazar ve kahramanları hakkında bir fikir edinmek istiyorsanız “Üç Büyük Usta” bunun için yazılmış anlaşılması kolay aynı zamanda sizde hoş
hissler bırakabilecek bir kitap.
Beni en çok etkileyen karakterlerden biri Beppo oldu. Beppo bir çöpçü. Ama size şunu gösteriyor yaptığın işin bir önemi yok. Ne yaparsan yap önemli olan işini iyi yapmak. Beppo ‘nun süpürdüğü sokalar çok uzun, sonu gelmez... Hayat gibi. Şunu söylüyor sana bitmez sanıyorsun, acele ediyorsun, daha çok çalışıyorsun dönüp bakıyorsun ki yol hiç kısalmamış ve en sonunda da nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. Biraz da geleceği düşünmek ona bir an önce varmak istemenin ne kadar yorucu olduğunu söylemek istiyor belki de bize. Ama o ne yapıyor ? Adım adım ilerliyor. Arada durup nefes alıyor. Yolu bitirmenin değil de yolda olmanın zevki yaşıyor. Sonra ilerleyen sayfalarda şu cümleyle birlestirdim:
“Sana şunu söyleyeyim Momo, hatta en tehlikeli şey ,gerçekleşmiş hayallerdir”
Zaman... Zamana bakışı bunu aktarışı enfes.
Hele ki çocuklara yaptığımız iyiliklerin nasıl bir zulüm oluşu...
Kitabın içinde olan her şeyle yetişkinlere dokunuyor yazar. Onların kurallarına ve kurallarına buldukları mantikli sebeplere ! sebeplere.
Ve tüm bunları güçlü bir hayal gücüyle hikayeye öyle güzel serpiştirmiş ki tüm yukardakilere rağmen guzel bir tat bırakıyor sizde...
Klasikleri okudugum bir donemde elime aldim kitabi. Digerleeinden sonra beni pek murlu etmedi . Ama yazildigi donem goz onune alininca donemin ustunde bir kitap oldugunu anliyorsunuz. O donemde bir kadinin bu kadar dehset iceeen bir roman yazmasi alisilmisin disinda. Yazarimiz Mary cesur, ne istedigini bilen, kaliplarin disinda bir kadin. Kitabi bitirdigimde aklima daha once duydugum bir soz geldive sanki yaratilmis canavarimiz , iblisimiz (kitapta bir ismi yok. Frankenstein ona boyle sesleniyor) insanlara soyle sesleniyor:
“Benden bir ruhsuz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden bir hissiz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden bir uyumsuz yaratmayi nasil basardiniz?
Benden sizden biri yaratmayi nasil basardiniz? “
Reklam