Müller’in karnı aç, rahat edemiyor bir türlü. Haie Westhus’u dayak hülyalarından uyarıyor: “Haie, şimdi barış olsa sen ne yaparsın?”
“Kıçına sallardı tekmeyi, ne yapacak; burada böyle olmayacak şeylerden bahsediyorsun zira!” diyorum.
“Hiç barış olur mu?”
Reklam
Çok sakinim. İsterse aylar, yıllar gelsin daha; hiçbir şey vermem artık; artık benden hiçbir şey alamazlar.
Öylesine yalnızım, öylesine bir beklediğim yok ki, karşılarına pervasızca çıkabilirim.
Mermiler, zehirli gazlar, tank filotillaları. Ezilmek, parçalamak, ölüm.
Dizanteri, grip, tifüs.. Boğulmak, yanmak, ölüm.
Siper, hastane, toptan gömülme..
Dahası yok bunun.
Demir gibi gençler! Gençler! Bizler yirmiden yukarı değiliz. Ama genç miyiz? Genç ha? Gençlik gerilerde kalalı hanidir. Bizler, yaşlanmış kimseleriz.
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resimime baksam ben değilim:
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Reklam