Beyza Yıldırım
@Beyzayildirim
Biraz dramaturg, biraz kütüphaneci ortaya karışık.
Edouard Louis, kendi anlatısını ele alma ve onu kurma cesaretiyle beni sarsan yazarlardan biri. Ne yazsa okuyacağıma Babamı Kim Öldürdü’den sonra karar vermiştim. Şiddetin Tarihi’nde yazar otobiyografik bir anlatıyı ele alıyor. Noel gecesi evine davet ettiği biri tarafından uğradığı tecavüz üzerinden birçok yönüyle bütünlüklü bir anlatı kuruyor. Bu anlatıda yazarın yaşadığı toplumun portesini, ötekinin bakışını, ırkçılığı, eşitsizliği, travma ve bununla yüzleşmeyi, homofobiyi ve yozlaşmış adalet sisteminin bir eleştirisini bulacaksınız. Ben okuduğum her satırda bi insanın yaşadığı travmatik bir olaya bu denli uzaklaşabilmesine, ona bu denli analitik bir yerden bakabilmesine şaştım kaldım. Belki de iyileşmek böyle bir şeydir. Bilemedim. Okuyunuz, okutunuz.
“Gözyaşına gerek yokmuş, bedenim yeterliymiş”
Reklam
Felsefe ağırlıklı bir kitap olacağını düşünerek başlamıştım fakat çok başlangıç düzey, eleştirel düşünme ve sorgulama ağırlıklı bir kitapla karşılaştım. Okuması keyifli fakat felsefe alanında ağır kitaplar okumaya başladıysanız çok çok hafif gelecektir. Fakat belirttiğim gibi eleştirel düşünme ve felsefeye giriş için okunacak kitaplar arasında yer alabilir.
“Bir toplumu yok etmek istiyorsanız, işe ilk olarak o toplumun fertlerini değil, belleğini yok etmekle başlayın.”
Kitapları yakmak, çok eski çağlardan bu yana bilgi tarihinin (kütüphaneler, arşivler) bitmek bilmeyen yok edilme tehlikesini gözler önüne seren, belgelere, anılara dayanan bir kitap. Yıkmak ve yeniden yapmak üzerine kurulu bir döngüde bitmek bilmeyen bir savaş veren bilgi tarihinin kültürler, toplumlar için ne denli önemli olduğunu, dijital dünyada bilgiyi saklamanın ne derece mevcut olduğunu, kayıtların yok edilmesinin gerçekleri de beraberinde götürüp götürmediği gibi bir çok konuyu gayet akıcı bir dille tartışıyor yazar. Bir kütüphaneci olarak uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı. Yazarı da tıpkı benim gibi Bodleian kütüphanesinde kütüphaneci olarak çalışmakta. Meslektaşımın kaleminden mesleğime dair ilginç bilgiler öğrenmek, mesleğime daha farklı ve düşünsel boyutta bakmak oldukça faydalı oldu. Yer yer çok sinirlendiğim, yer yer iyi ki bu mesleği seçmişim dediğim bir okuma süreci geçirdim. Sadece kütüphanecilerin değil, herkesin okuması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar
"İşte buradayım: İçimi açtım ve kendimi vurdum."
Diyor Papini. Haklı. Çünkü Bitik Adam tam bir içerdekilerin dışarı yansıması sonucu meydana gelmiş bir kitap. Hani birine kendimize ilgili bilinmeyen bir bilgiyi verdiğimizde topuğumuza sıkmış gibi hissederiz ya... Papini de bu kitapta yaptığı iç hesaplaşmasıyla kendi kendini vurmuş.
Papini biraz acayip bi adam. Hiçbir şeye inancı olmayan, insanlardan iğrenen ancak bi noktada da insanları uyandırmak adına dünyaya gönderildiğine inanan... Ibsen'in de dediği gibi düzlüklerdeki yaşamı ebediyen terk eden...
Bu kitapta biraz onun serzenişlerine tanık oluyorsunuz. Ben sevdim mi? Sevdim. Bana biraz dostoyevski'nin yeraltı adamını anımsattı. Okunsun, okutulsun.
Seyrek bir yağmurun peşinde koşan, bir garip kitapçı Rıfat...
Seyrek Yağmur, Barış Bıçakçı ile tanışma kitabım oldu. Ne zamandır okumak istiyordum kendisini. O gün bu günmüş.
Seyrek Yağmur'un ana kahramanı Rıfat, 50'li yaşlarında, kitapçı, gayet sıradan bir insan. Sıradan dediğime bakmayın, oldukça da şairane, filozof bir yanı var kendisinin...
Kitabı ve Bıçakçı'nın dilini sevdim. Ancak biraz daha derin, biraz daha uzun uzun okuyabileceğimiz bir kitap olmasını isterdim. Kitapta sevmediğim bir nokta ise aniden, pat diye araya giriveren siyasi göndermeler. Ben ki, siyasetten bıkan biri olarak bu tarz şeyler görmek beni ister istemez okuduğum şeye karşı soğutuyor. Eğer yazdığın şey düşünce kitabı değilse, 100 sayfalık mini bir kitabın cümlelelerininin aralarına siyasi göndermeler yerleştirmek kör göze parmak hissi uyandırıyor insanda. Bunun dışında okunur mu? Okunur neden okunmasın. Sırada Bizim Büyük Çaresizliğimiz var.
Reklam