Nietzsche’bin ‘’aktif unutma ‘’ tezi üzerinde çalışıyordum. Ona göre hayvanlarla insanlar arasında temel bir tarihsellik farkı vardı. Hayvanların tarihselliği yoktu; dün ve bugün arasında bir fark hissetmezlerdi. Bu tarihsel bilinç insana özgüydü ve hayvanları kıskanmamız için bir sebepti. İnsanın geçmişini araştırması acı veren bir deneyimdi. Mutlu olabilmenin tek şartı unutmayı başarabilmekti.
Hayvanların yaptığı gibi neredeyse hafızasız yaşamak mümkündür ama hiçbir şeyi unutmadan yaşamak imkansızdır, diye yazmıştı
Squealer, pazar sabahları, ayağıyla tuttuğu uzun bir kağıt parçasından bir takım rakamlar okuyarak, çeşitli gıda maddelerinin üretiminden yüzde iki yüz, yüzde üç yüz, yüzde beş yüz arttığını açıklıyordu. Hayvanlar, ayaklanmadan önceki koşulları artık doğru dürüst hatırlamadıkları için ona inanmamak için bir neden göremiyorlardı. Ama gene de, öyle günler oluyordur ki, daha az rakam dinleyip daha çok yemek yiyeceğimiz günleri ne zaman göreceğiz, diye düşünmeden edemiyorlardı.
.