Hayat,insanlar, yaşam… Neden hepsi bu kadar acımasız? Nedir bu çektiğimiz? Günden güne daha iyi olucam, iyileşicem dedikçe… Çıkan engeller, aksilikler… Tam düze çıktım, iyiyim, toparladım artık diyorum. Başka biri gelip bir tekme savuruyor. Ve yine dönüyorum başladığım noktaya. Yok mu bunun bir sonu?