“O iyi insanlar, o güzel atlara…”
Bindiler de çektiler gittiler, o iyi insanlar, o dünya güzeli atlara…O yiğitler, o her birisi kaplan örneği şahinler, o ceren gibi atlara bindiler de başlarını aldılar gittiler. Bir daha, bir daha hiç gelmeyecekler. Hiç, hiç, hiç!Demirin tuncuna, insanın piçine kaldık. Şu dünyanın yaşaması müşkül hal ilen. Bin iyiyi bir kötüye kul eden…
Evrenin en korkak yaratığı insandır. Onun içindeki korkuyu sök al, o zaman onda elle tutulacak çok az şey kalır. İnsan soyununda en korkağı köylüdür.
Erkeğin yakışıklısı dünyadaki en güzel yaratıktır. Dünyada bir Arap atının tayı güzel olur, bir de erkeğin yakışıklısı.
“Şu koskoca evrenin en avı çeken yaratığı benim, insanlar çok acı çekiyorlar. En beteri ölüm acısı çekiyorlar. Ben daha ilerinin , acı olmayanın, acısızlığın acısını çekiyorum. “