“Yıldızlar karanlıklar içinde parladığı gibi, yoksulluk ve sefalet içinde parlayan saf ve yüksek ruhlar yok mudur?... Bir kalp, sevmek için, mutlaka zenginliğe ve asalete mi muhtaçtır?... Bence en gerçek mutluluk, temiz bir ruhun aynası olan iki güzel göz; en büyük zenginlik de, iyi bir kalbin duygularını gösteren gül renkli dudaklardan akseden tatlı bir tebessümdür... Güzellikten daha büyük zenginlik, kalp asaletinden daha büyük soyluluk olur mu?...