İnsanın en büyük yanılgılarından biri, her şeyin bir yere varması gerektiğine inanması. Acının bir anlamı, bekleyişin bir mükâfatı, yorgunluğun bir telafisi, yaşamanın ise mutlaka büyük bir açıklaması olmalı sanıyoruz. Oysa bazı yollar hiçbir yere varmıyor. Bazı acılar insanı büyütmüyor, sadece eksiltiyor. Bazı bekleyişlerin sonunda kimse gelmiyor. Bazı yollar insanı kendine değil, kendi yokluğuna çıkarıyor.
Gökhan Ergür
"Yârabbi, bütün güçlüklerimi gider. Kalbimin aynasındaki pası sil,
Bana acı! Bana lûtuf ve kereminle merhamet eyle,
Bana eşyanın hakikatini olduğu gibi göster!"
Dünya bazen çok yorucu, kabul; ama şu an sadece bu renklerin içinde kaybolmak, o şefkatli "öpücüğün" hakkını vermek istiyorum.
Sizin de oluyor mu böyle? Hiçbir sebep yokken sadece gökyüzünün mavisine ya da bir ağacın yeşiline bakıp "iyi ki buradayım" dediğiniz o anlar... Hayat işte, bazen bir sokağın köşesinde fısıldıyor: "Hadi, bugün sadece yaşa.