Ez Bibi.
@Bibico
Yolda.
Gerçekle yüzleşme erdemi
Şark kurnazlığıyla kendimizi avutmaya devam da edebiliriz
ve sirk gösterisi "bu topraklarda hiç ırkçılık olmadı;
hiç Ermeni öldürmedik; savaş sırasında hem onlardan hem
de bizden kayıplar oldu; ölen Ermeniler Ruslarla bize iş çeviriyordu;
Ermeniler daha çok katliam yaptı; Varlık Vergisi
ile azınlıklara zulmetmedik; kadın bize emanettir, kadın
çiçektir; vatanını milletini seven, devletine saygılı Kürdün
ne sorunu olabilir; bütün dünya bize düşmandır; Batı önce
kendi kanlı tarihinin hesabını versin; bizi bölmeye çalışanların
oyununa gelmemeliyiz; birlik ve beraberliğe bu en çok
ihtiyaç duyduğumuz günlerde; ne, biri sorun mu dedi, ne
sorunu? . . " tadında her gün yeniden sahnelenir. Ama başkalarını
da suçlayarak kendi suçunu aklamaya çalışmak veya
akladığına inanmak,. olsa olsa vicdanımızın yüzeyde seyrettiğine
delalettir. Ve yüzeysel bir vicdan, arınmaktan uzak
olduğu için, kendisine "yüz yıl önce ne oldu" veya "otuz yıldır Kürtlere yaptığınız zulüm ne" diye sorulduğunda hemen
öfkelenir. Ve yine ancak yüzeysel bir vicdan istifini hiç
bozmadan bütün bu suçlamaları haksız diye geçiştirneye
devam eder.
Reklam
Önsöz
Bir takım kesin hükümleri heyecanla savunmak, slogan
atmak, hamaset edebiyatıyla coşmak ve coşturmak çok kolay
ve maalesef hiçbir derde de derman değil; oysa olanları
sükunet içinde sağduyuyla tartarak düşünmek ise çok zor
ve buna yönelik hakiki bir talebimiz de yok.
var bir hayalimiz..
Thomas More tarafından ilk olarak kullanılan ütopya kavramı,
kitabına da adını vermiştir.
Olmayan mükemmel ülke/ yok ülke- iyi ülke olarak çevrilebilir yunancadan.
More kitabı, 2 kısımdan oluşur.
İlk kitapta İngiliz gezgin ve devlet adamı Raphael Hythloday'un Ütopya'yı keşfi ve bu hayali ülkeyi anlatmasıyla başlar. Ütopyanın coğrafi özelliklerinden VE bu hayali toplumun temel özelliklerini açıklar. İngiltere'deki sosyal ve politik sorunlar da sıklıkla eleştirilir. Devletin ve kralın soyluluğunu halkın fakirleşmesine bağlayan düşünceyi eleştirir. "Biri zevküsefa içinde yaşam sürerken çevresindeki insanlar inim inim
inliyor, feryat figan ediyorsa, bunun adına krallık
değil, hapishane gardiyanlığı denir." (97)
İkinci kitapta, ilk kitaptaki bahsedilen ütopyayı daha da açar.
sosyal yarısından, ekonomiden, din anlayışlarından, ahlaklarından, cinsiyet rollerinden,
iş bölümünden, adalet sisteminden, eğitimden bahseder. Ütopya halkının erdemini över. Paraya, altına değer vermeyen erdemli bir halk olarak anlatır.
İngiltere'den farklı, ideal bir devlet sunar.
Kitap boyunca adaletten ve mülkiyetin kötü oluşundan bahseder.
Para olmasaydı daha mutlu olurduk yani diye düşünür.
Kötülüğün kaynağını para olarak sayar.
Kralalın ve aristokrat zengin sınıfın sefa içindeki halinden
ve halkın fakirliğinden bahseder.
İngiltere'nin içinde bulunduğu hale bir çözüm üretir aslında.
Kitap sonunda Cicero alıntısına benzer atıfla bitirir:
Ütopya devletinde var olan
birçok özelliği kendi toplumlarımızda da görebilmeyi,
umut etmekten çok dilerim.'" der..
Ütopya arzu edilen yerdir.
Ütopya olmayan yerdir.
Kendinde olmayanı ara
İnşa etmek ister.
More'nin Ütopyasının bazı özellikleri
Adada elli dört kent bulunuyor, bunların hepsi
çok geniş ve muhteşem. Dilleri, adetleri, kurumları
ve yasaları birbirinin aynısı.
Her bir çiftlik evinde kadını erkeği en az kırk kişi yaşar,
ayrıca boğaz tokluğuna çalışan iki de köle.
Evin hanımı ve beyi bütün ev halkından sorumludur,
bunlar gayet ağırbaşlı ve olgun insanlardır.
özel mülkiyet YOK
Tahılı sadece ekmek yapımında kullanıyorlar. 1
Çünkü ya üzüm şarabı içiyorlar ya da elma, armut;
o da olmadı, sade su.
Bir tek kenti tanırsan hepsini tanımış kadar
olursun, çünkü bölgesel farklılıklar dışında
bütün kentler birbirine öyle benziyor ki!
Arazinin uygun olmadığı yerlerde
de su ihtiyacı yağmur sularının toplandığı
geniş sarnıçlardan karşılanıyor.
Kent çok sayıda kule ve mazgallı siperin yer
aldığı yüksek ve geniş surlarla çevrilmiş.
... yani anlayacağınız özel
mülkiyet diye bir şey yok. Çünkü Ütopyalılar her
on yılda bir kurayla evlerini değiştiriyorlar.
Tanıdık geldi mi?
i? Her şeyi bir kenara bırakın,
en başta toplumun pastasından en iyi dilimi
hak edenlere minik bir lokma verilmesi büyük
haksızlık, ama bir yasa çıkarılıyor ve bu haksızlık
da kılıfına uyduruluyor, sonra da buna adalet
deniyor.
Reklam