…birdenbire kendini “O da herkes gibi bir insan işte” diye düşünürken buldu (sanki bu olağanüstü bir gözlemmiş gibi).George Bernard Shaw’un “Aşk,insanın bir başka insanla arasındaki farkı abarttığı hevesli bir süreçten başka bir şey değildir” özdeyişini doğrulayan bir düşünceydi bu.
Montaigne Yalnızlık adlı denemesinde “Sokrates’e birisi için, ‘seyahat onu hiç değiştirmedi’ demişler,o da: ‘Çok doğal,çünkü kendisini de beraberinde götürmüştür’ demiş” diye anlatır.
Aynı denemede Horatius’tan bir alıntı yer alır:
Niçin başka güneş başka toprak ararsın?
Yurdundan kaçmakla kendinden kaçar mısın?
Onu “can damarından” vuracak kitapların peşindeydi;bir başkasının yazdığı satırlar,o güne kadar hissettiği ama ifade edemediği duygularının kaynağını on ikiden vursun istiyordu.
Ancak yine de asıl arzusu,ifade edemediklerini özgürce ifade edebilmek,ona dönüp şunları söyleyebilmekti:”beni korkularımla,takıntılarımla,nevrozlarımla birlikte sev…zayıf düştüğüm anlarda ben kimsem onun için sev…”