O anda bir şey öğrenmiştim;insan bu hayatta tek başınaydı.Kimse kimseyi kurtarmaya gelmeyecekti.İnsanlar birdenbire değişmezdi,üzgün olduklarını söyleyip sana nazik davranmaya başlamazdı.İnsanlar kırgındı,yaralıydı ve bunun acısını güçlerinin yettiği kişiden çıkarırlardı.Kendimi kurtarmak zorundaydım.
Gücün yozlaştıracağı,mutlak gücün mutlaka yozlaştıracağı,siyaset biliminin temel varsayımıyken, o gücün yaslandığı sermayenin pirupak kalacağını düşünmek mantıklı sayılmaz, değil mi?