Şu dünyada acayip bir çılgınlık var: Kendimizden nefret ettiğimiz halde yaşama sımsıkı sarılıyoruz; taşımaktan bıktığımız bir yükü hep taşımak istiyoruz; varlığımızdan tiksiniyor ama yine de hayata tutunuyoruz; kısacası, bağrımızda bizi sürekli kemiren o yılanı, kalbimizi yiyene kadar besleyip duruyoruz.
Ben, bencil bir adamım albayım. Kendi acılarımdan başka bir şeye yer yok içimde. Ama bu bencillik değil, bir tür yetersizlik. İnsanları sevmiyorum; çünkü onlar, benim yapamadığım her şeyi sanki çok kolaymış gibi yapıyorlar.