İnsan, fedakarlık ediyormuş gibi yapar. Fakat kelimenin gerçek anlamıyla böyle bir şey yoktur ve asla da var olmamıştır. İnsan sık sık, gerçekten de kendini sadece bir başkası uğruna feda ettiğini düşünür. Fakat yanılmış olur. Temeldeki dürtüsü, doğasının ve eğitiminin bir gereksinimini tatmin etmektir. Böylece, ruhu için huzur bulabilir.
Reklam
Vicdanımız, bizim de acı çekmeye başladığımız noktaya varıncaya kadar diğerlerinin maruz kaldığı sıkıntıları umursamaz. İstisnasız tüm durumlarda, bu bizi de rahatsız etmeye başlayana kadar, diğer kişinin acısına kayıtsız kalırız.
Yaşlı Adam: Akıl, doğru ve adil olanı özgürce seçebilir, işaret edebilir, gösterebilir. İşlevi orada son bulur. Meselede daha ileriye gidemez. Doğru olanın yapılmasını, yanlıştan vazgeçilmesini söyleme yetkisi yoktur. Bu yetki, başka ellerdedir.
Genç Adam: Kimin, insanın mı?
Yaşlı Adam: Onu temsil eden makinenin. Çevreyle eğitimi kullanarak onun etrafında inşa ettiği yaradılış ve karakterinin.
Maddi değerler yoktur, yalnızca manevi olanlar vardır. Gerçek maddi değerin peşine düşersen boşuna uğraşmış olursun. Öyle bir şey yok çünkü. Bir anlığına bile olsa, sahip olduğu tek değer, arkasındaki manevi değerdir.
Benim için insan, pek çok mekanizmadan oluşmuş bir makine.Bu mekanizmaların ahlaki ve zihinsel olanları, içerdeki Efendinin dürtülerine göre otomatik olarak hareket ediyorlar. Bu efendiyse, mizaçtan ve pek çok dış etkenle eğitimin birikiminden inşa edilmiş.Makinenin tek işlevi, arzuları iyi ya da kötü olsa da Efendinin ruhsal tatminini sağlamak. Mutlak iradesiyle itaat etmesi gereken, her zaman da itaat edilen bir makine.
Reklam