Gönül.
@BilgeSevgi
Elbette umutsuzluğa düşerim bazen
Elbette umutluyum her zaman
Neden yazılır bunca şiir,
Neden okunur bunca yazı?
Çünkü nasıl aşılabilir başkaca
İnsanın karmaşıklığı. (Edip Cansever)
Ama gene de bu muhteşem edebiyatta bir tuhaflık vardı: Bütün hepsi de erkekler tarafından oğlan çocukları hakkında yazılmıştı. Oğlan çocukları için. Şeref, iyilik, ödev ile ilgili her şey. Sanki sadece Rus erkekler çocukluk yaşarmış gibi. Ya kızların çocukluğu? Ne kadar önemsiz bir rol biçilmiş onlara!
Dağ gibi kitap okuduktan sonra Rus klasiklerine döndü -kayıtsız şartsız güven duyduğu kaynağa.
Okumaları, her ne kadar soruları doğrudan cevap vermese de verimsiz değildi; şimdi, eski çağların o bilinmezliğe kadar bozulmuş, iğdiş edilmiş ve saçmalığa indirgenmiş ayin ve ritüellerini seçebiliyordu.
"Edebiyat, insanın hayatta kalmasına, çağıyla barışık olmasına yardım eden biricik şeydir," diye öğretti Victor Yulyeviç müritlerine.
Kitapların alanından çıkan hayat âdeta inciticiydi; kitaplarda canlı bir fikir, bir his, bir bilgi vardı. Aradaki kopukluk dayanılmazdı.