Öncelikle şunu belirtmeliyim ki gerçekten beni çok etkileyen bu kitabın(çoğu kişide aynı etkiyi bırakmış) neden beni bu kadar etkilediğini düşünmeden edemeyeceğim .
Ilk olarak kitapta bahsedilen yetişkinler gibi olamasam da bir gün ben de onlar gibi olacağımı biliyorum ve yavas yavaş da o çok eleştirdiğim yetişkinler dünyasına girdiğimi hissediyorum. Çocuk olmak güzeldi .her şeye pembe bakmak, kötülüklerden uzak kalmak , yalan söylememek, sayıların sadece küçük bi ayrıntı olduğunu sayılar olmadan da hayatın olabileceğini bildiğim, hayatı çok daha fazla renkte gördüğüm o yaşları hicbir şeye değişmem.
Şimdi hatırladım çocukken söylediğim bir sözü " büyüsem de bebeklerle oynamayı bırakmayacağım çünkü onlar benim dostlarım"
Tahmin edeceğiniz üzerine bıraktım onlara yukledigim anlam hala aynı ama insanların bana bakışı farklı artık büyüdüm para için uğraşmalı küçük şeylerle vakit kaybetmemeliyim. Her gün kendini kral sanan yüzlerce insanla tanışmalı, kendini bilmeyen onca ayyasla iletişim kurmalıyım, sayılarla kafayı bozmuş ve onlardan başka hiçbir şeyden haberi olmayan kafasını kaldırıp sahip olduğu şeylere bakmadan çok daha fazlasını isteyen ve bunların keyfini çıkartmadan ölüp gidecek insanlarla tanışan bi kaşif olmalıyım ve bana hicbir zararı dokunmamış sadece benim onu sevmemle yetinen oyuncak bebegimle oyun oynamamalıyım. Çünkü koyamadığım hedefimin, ordan buraya koşan insanların peşinden benim de koyun gibi koşacagim, hayallerimin onemsenmediginin bu dünyada ben de yaşayacağım para kazanacağım. Tabi bu ne kadar yaşamaksa.
Dünyada kaç insan acaba sevdiği işi yapıyor tam anlamıyla, kim kazanacağı parayı, geleceği düşünmeksizin sadece şu anla ve hayalleriyle ilgileniyor.
Çocukken dünyayı degistirecegimi sanırdım. Herkesin mutlu olacağı hayallerini gerçekleştirdiği