Canına yandığım dünya!
Dün; bir birimizin canı yandığında, canımız yanmış gibi ağlayıp, üzülen biz,
Bugün; bir birimizin yarasına tuz basıp, açığını koz sayıyoruz,
Hakkında konuşmak içinde, sağda solda söz arıyoruz.
Uğur Akbulak
Sevme beni Ronahî !
Ben yalnızlığın kıyısına vurmuş ölü bir deniz artığıyım.
Ne Pasifik’te bir ada, ne Ekvator’da bir cennet vadisiyim, ne gökkubbede hoş bir edâ, ne de Kutuplarda bir yaz mevsimiyim.
Ben o bildiğin Canı/tenden ayıran, şeytani ölüm mavisiyim.
Ben yalancı akşamların, o beklenmedik kara habercisiyim.
Sevme beni Ronahî.
Uğur Akbulak
Seni kaybettiğimden bu yana, göğümde sıcak, dağımda çiçek, evimde yanan bir ocak, nede önümde mutlu bir gelecek kaldı.
Şimdi ha varmışım, ha yokmuşum. Kime ne!
Uğur Akbulak