Fakat gelecek meçhuldür, bataklıktan yükselen sonbahar sisi misali insanın önünde durur; hızla kanat çırparak çılgınca uçar kuşlar, aşağı ve yukarı, birbirlerini görüp tanımadan, güvercin atmacayı, atmaca güvercini görmeden ve hiç kimse bilmez, güvercinin kendi ölümünden ne kadar uzakta uçtuğunu...
Artık hayatının sahifelerinden yeisi, bedbinliği, kederi sil, çünkü kuvvetli bir kafanın sevince çeviremeyeceği ıstırap yoktur... Hadi... Düşünme... İstanbul’a dön... Kendi hayatına dön!..