Merve
@Bisayfadaha_
Şu anda, sana güzel bir cümle söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı dilerdim.
Şu anda okuduğu kitaplar
Ah İnce Memed!
"Umut ettikleri hiçbir şey yoktu. Umut edememenin boşluğundaydılar."
Zalimin zulmü biter mi, yaptıklarına pişman olur mu dersin? Bir tarafın içi kan ağlarken, bir yanda güneş açar mı dersin?
"İnsan olmak başka iş, insanlık başka iş."
Belki dünya var oldukça kötülük bitmeyecek. İnce Memed'in de dediği gibi "Abdi gidecek, yerine nice Hamza gelecek." Ama yine de bu kötülüğe karşı koymalı mı dersin?
"Gamlanma, hangi günü gördün akşam olmamış?... Kaç geceyi gördün sabaha varmamış?"
İnsanız ya tutunacak bir dal arıyoruz illaki. Hayatımız boyunca da devam edeceğiz iyiye tutunmaya.
"Yusuf'u kuyudan çıkaran Mevla, bir gün olur bize bakmaz mı dersin! Bir gün olup bizim üstümüze de bir gün doğmaz mı dersin?"
Reklam
Sabahattin Ali'den yine içimize işleyen bir eser; Kuyucaklı Yusuf. Aydın Nazilli'den Balıkesir Edremit'e uzanan acıklı bir yol. Zenginlerin adalete boyun eğmediği, daha doğrusu adaleti onların oluşturduğu bir dünya. Ve bu dünyanın içinde sıkışıp kalmış bir karakterdi Yusuf.
"Hayattan fazla bir şey bekleme. Dünyada her felaketin içinden en az zararla sıyrılmanın yolu hayata uymak, muhite uymak, hiç sivrilmemektir."
Sevdiği kıza bile açıkça sevdiğini söyleyememiş ve bu aşkı uzaklarda yaşamak zorunda kalmış. Öyle ki bir müddet suskunlukları, sevdalarını ifade ediş şekilleri olmuş.
"Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, uzunluk verecek kadar doyuruyordu."
Her gün çevremizde gördüğümüz insanları ne kadar tanıyoruz? Ne kadar bilgi sahibiyiz onların hayatı hakkında? Onların suskunlukları bize ne kadar şey anlatabildi?
Maria Puder ve Raif Efendi. Yarım kalan, hüzünlü bir aşk hikayesi. Türk Edebiyatında kalemini beğendiğim güzel bir yazar daha; Sabahattin Ali.
"Onun yaşadığı yerde yaşamak, onun gibi yaşamak demek değildi..."
"Göreceksiniz ya, ben dünyadan ziyade kafamın içinde yaşayan bir insanım..."
"Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, bende aynı şekilde fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim."
"Zaten muhitimden uzak duruşumun, vahşiliğimin bir sebebi de kitaplarda tanıştığım ve benimsediğim insanları muhitimde bulamayışım değil miydi?"
"Ne büyük bir karanlıkmış yalanlarımız."
Hani bazı cümleler vardır yarım kalan, bazı hayatlar vardır henüz yaşanmamış ve bazı hikayeler vardır mutlu sonla bitmeyen.
Böyle bir kitap okudum tam olarak. "Hiç kimse sınanmadığı günahın masumu değildir." diye okumuştum bir yerde, sahiden de öyle. Okuduğum her hayatta hak verdim herkese kendimce. Biraz Emin oldum biraz da Sevgi. Ama en çokta Ethem.
"Evlenip aynı çatı altında yaşıyor diye karı koca olur mu insanlar? Aynı ana babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardeş olur mu çocuklar? Yıllarca kalbini dağlasa da içlerindeki o kor söner mi âşıkların?"
"Olduğum yerde olmak istemiyorum ama olduğum yerden çıkıp gidemiyorum da."
Karakterler o kadar bizdendi ki bu hikayede. Samimi, içten, içimizden. Onlarla güldüm, onlarla ağladım. Hele Ethem. Yalanlar üzerine kurulmuş koca bir hayat. Yazar bile kitabını ona ithaf etmiş ya. Daha ne demek kalır ki bize düşen?
"Yapayanlış örülmüş bir hırka giymişim yıllardır, onunla ısınmaya çalışmışım gibi hissediyorum kendimi."
Güzel bir kitap daha geçti hayatımdan, kimilerine göre mutlu son kimilerine göre hüsran.
"Nurten" dedim "Sana bir şey daha söyleceğim."
"Yeter bildiklerimiz be Ethem." dedi "Çok bilmekte iyi değil. Söyleme bilmeyeyim."