İdam sehpasına giden bir mahkûm kadar umutsuz ve çaresiz bakıyor gözleri. Dünyaya gözlerini açtığı günden itibaren hiç sevilmemek, hiç kabul görmemek, bir de üstelik suçlanmak zor iş. Nietzsche'nin o ünlü sözü geliyor aklıma, “Kaderimizi sevmeliyiz." İçinde bolca acı da olsa kaderimizi sevmekten başka çaremiz yok ki ...
Ben bu topraklarda doğmuş olmaktan her zaman gurur duydum. Bizim insanımızı seviyorum çünkü en iyi onları tanıyorum. Ben onlara benziyorum, onlar da bana. Bir gün eğer dünyadaki bütün insanlar, az veya çok birbirlerini tanımayı, arkadaş olmayı, bir şeyleri paylaşmayı becerebilirse, eminim o zaman hepimiz seveceğiz birbirimizi..