Annesi kendini acı çeken, cefekar anne rolüne soktuğundan dolayı acı çekmeyi bırakmak istemiyordu. Aslında, mağdurların kendine bulduğu varolma sebebi budur. Anne bilinçaltında hayattaki rolünü acı çekmek olarak görüyordu.
Zorbanın dışardan görünen sert yüzünün altında bir kurban yatar. Kurtarıcının dışarıdan görünen, ben her şeyi hallederim, halinin altında da bir kurban yatar. Bu roller başkasının zayıflığından güç almak için yapılan teşebbüslerdir. Bütün bu sendromu anlamda en mühim nokta: Üçgendeki herkes başkalarının zayıflığından simbiyotik bir şekilde beslenir.
Birçok insan, hayatlarında aksi halde sıkıcı görünebilecek boşlukları dram ve kaosla doldurmaya çalışır. Drama bağımlı olduklarından onu yakınlıkla karıştırırlar. Aslında, gerçek yakınlığı engelleyen de bu bitmeyen dramdır.