İnsanın benliği, daima bir şeylere ulaşmaya çabalar, daima bir öykünme halindedir. Benlik asla tam olarak kendi olamaz çünki daima erişilmemiş haldedir. Bununla beraber aynı benlik ne olmak istediğini bildiğini ileri sürebilir. Utanç, var olduğumuz halimize dair görüşümüz ile olmak istediğimiz kişi arasındaki mesafeyi ölçer -egomuzla ıstırabımızın kaynağı olan ego- arasındaki mesafedir bu.