Bilge Telli
@Blgetlli
Kitap okuyan, başkasının kusuruna eğilmez;
kendi heybesini hikmetle doldurur.
Zira insan, neyle meşgulse ona benzer.
Şu anda okuduğu kitaplar
"İnsan her şeyini kaybettiğinde ,elinde kalan son şey için umutsuzca savaşır."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zincire Vurulmuş Prometheus bir mit anlatısı gibi başlasa da, okur için hızla tanıdık bir insan hikâyesine dönüşür. Burada cezalandırılan yalnızca bir tanrı değildir; doğru bildiğini söyleyen, insanı düşünen ve güce boyun eğmeyen herkesin ortak kaderi anlatılır.
Prometheus’un suçu ateşi çalmak değildir aslında. Asıl suç, insanı karanlıkta bırakmamayı seçmesidir. Bu yüzden zincire vurulur. Zeus’un temsil ettiği güç; korkuyla, cezayla ve itaatle ayakta durur. Prometheus ise acı çekse de geri adım atmaz. Okur, onun çektiği acılara bakarken bir yandan da kendi sustuklarını, kaçtığı ya da cesaret edemediği anları düşünür.
Metin boyunca Prometheus’un göklere, denizlere, toprağa seslenmesi bir yakarıştan çok şahit çağırmaktır. “Bakın” der, “adalet buysa görün.” Bu çağrı, okuru da içine alır; artık tarafsız kalmak mümkün değildir.
Prometheus’un en güçlü yanı, pişman olmamasıdır. Zincirler bedenini bağlar ama iradesini değil. Acı onu küçültmez; aksine duruşunu daha da belirgin kılar. Sessiz ama dimdik duran bir direniş vardır burada. Bu yüzden Prometheus bir mit kahramanı olmaktan çıkar, her çağda karşımıza çıkan bir insan hâline gelir.
Zeus’un gücü serttir ama geçicidir. Prometheus’un direnişi ise zamansızdır. Çünkü onun mücadelesi yalnızca kendisi için değil, başkaları içindir. Kitap bittiğinde Prometheus hâlâ zincirlidir; fakat okurun zihninde tek bir soru kalır:
Asıl zincire vurulmuş olan kim?
Benim seni kutlamam mı gerek? Niçin?
Hiç derdine derman oldun mu sen
Derdine derman bulamayanın?
Gözyaşını sildin mi hiç
Başı darda olanların?
Kim adam etti beni?
Güçlüler güçlüsü Zaman
Ve önü sonu gelmeyen Kader, değil mi?
Onlar değil mi
Senin de benim de efendilerimiz?
Yüce gökler, tez kanatlı yeller,
Irmakların akıp giden suları,
Denizlerin kıvrım kıvrım sonsuz gülüşleri!
Toprak, varlıkların anası.
Ve sen, Güneş, her şeyi gören koca toparlak!
Sesleniyorum size, gelin görün
Bir tanrıya neler çektiriyor tanrılar!
Görün başıma gelenleri,
Yıllar yılı çekeceklerimi.
Bu çileyi layık gördü bana
Tanrıların başına geçen.
Yazıklar olsun, yazıklar olsun!
Çektiğim çekeceğim acılar
Paralıyor yüreğimi.