Bilge Telli
@Blgetlli
Kitap okuyan, başkasının kusuruna eğilmez;
kendi heybesini hikmetle doldurur.
Zira insan, neyle meşgulse ona benzer.
Şu anda okuduğu kitaplar
Sadece bir kitap değil; komşuluğun önemini, mahalle kültürünün çocukların dünyasında bıraktığı izi anlatan harika bir eser.
Kitapta çocukların merakı ve dayanışması, “mahalle çocukları olarak oyunumuzu bırakıp gizemin peşine düşüyorduk” gibi cümlelerle hayat buluyor.
Yaşlılara bakışı ve kurulan bağı, “onun yalnız olmadığını anlamamız uzun sürmedi” duygusuyla sezdiriyor.
Önyargıların sonuçlarını fark ettiren anlarda ise “yanıldığımızı geç de olsa anladık” hissi okurun içine işliyor.
Teknolojiye de ölçülü bir yer açarken, asıl gücün “konuşmak ve dinlemek” olduğunun altını çiziyor.
Hem çocuklara hem yetişkinlere dokunan, sıcak, düşündüren ve uzun süre akılda kalan bir hikâye.
#warkwolynn#seninlebaşlamadı Bu kitap o kadar akıcı ki, okurken kendini bir anda kendi ruhunun derinliklerinde buluyorsun. İyileşmek için önce hastalığı keşfetmek gerektiğini yüzüne çarpıyor; yıllardır kapanmayan yaralarının neden durmadan kanadığını anlamaya başlıyorsun. Her sayfa, geçmişin ağırlığını hafifletip ruhunu biraz daha özgür bırakan bir adım gibi.
En sert gerçek şu cümlede saklı:
“Bazen içimizde taşıdığımız acı, bize değil bizden önce susmuş birine aittir.”
Bu fark ediş, insanın içini hem sarsıyor hem de rahatlatıyor.
Kitap, ailede söylenmemiş her sözün ve yas tutulmamış her kaybın bir sonraki kuşakta yankı bulduğunu gösterirken, seni suçlamıyor; sadece seni kendi hikâyene daha cesur bakmaya çağırıyor.
Ve tam o noktada umut geliyor:
“Acı seninle başlamamış olabilir ama iyileşme seninle başlayabilir.”
Bu cümle, içindeki karanlıkta birden yanan küçük bir ışık gibi.
Sonunda anlıyorsun:
“Kendine ait olmayan yükleri fark etmek bile iyileşmenin yarısıdır.”
Kitap tam da bunu yapıyor ,önce gerçeği gösteriyor, sonra seni özgür bırakıyor.
Savaş kazananı olmayan bir yaradır; fakat insan, toprağa tutunarak yeniden doğabilir.
