noktaadam
@Blnt81
"Birisi tarafından delice sevilmek size güç verir, birisini delice sevmek ise cesaret." -"Sen kaç kez ölürsen öl, Tanrı bir sayar "[Sedat BALUN]
"Gökyüzünü bilmeyen leke sanıyor kuşları..."
İşletme mezunu. Anadolu üniversitesi Tarih fakültesi öğrencisi
159 okur puanıHaziran 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
8/10
Beğendi
·2026 15. kitabı
İşte bir kitap daha ....
yine maalesef okurken düşündüren ama yer yer ağır ilerleyen bir kitap oldu. Doğan Cüceloğlu’nun hayat tecrübelerini ve psikoloji bilgisini samimi bir dille anlattığı bir eser; insanın kendisiyle, ailesiyle ve toplumla kurduğu ilişkiyi sorgulatıyor. Özellikle sorumluluk almak, farkındalık kazanmak ve sevgi temelli bir hayat kurmak üzerine söyledikleri gerçekten düşündürücü. Bazı bölümlerde “evet, insan tam da böyle hissediyor” dedirten cümleler var ve okurken durup üzerine düşünme isteği uyandırıyor. Ancak kitap yer yer sohbet havasında ilerlediği için bazı kısımlarda tekrar hissi oluşabiliyor ve tempo biraz düşüyor. Yine de hayat üzerine sakin sakin düşünmek isteyenler için değerli fikirler barındıran, altı çizilecek cümleleri olan bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar benim için samimi ama yer yer eksik kalan bir okuma oldu. Kitap, insanın kayıplardan sonra yeniden ayağa kalkabileceğini anlatırken bazı cümleleri gerçekten durup düşündürüyor; sanki insanın içinden geçen duygular kelimeye dökülmüş gibi. Dili sade ve akıcı, bu yüzden okuması kolay. Ancak bir süre sonra aynı duyguların farklı cümlelerle tekrarlandığını hissettim ve anlatım biraz nasihat tonuna kayıyor. Daha güçlü bir hikâye akışı ve daha derin karakterler olsaydı etkisi çok daha kalıcı olabilirdi. Yine de içindeki bazı güzel cümleler ve verdiği umut duygusu için okunabilecek bir kitap.
“Bekle Beni”yi okurken insan sadece bir hikâyeye değil, bir dönemin ağır nefesine de dokunuyor. Üstad Livaneli yine kendine özgü o sakin ama derin diliyle anlatıyor; kelimeler bağırmıyor ama içten içe insanı sarsıyor.
Roman ilerledikçe 12 Eylül’ün insanların hayatında nasıl izler bıraktığını görüyorsun. Büyük olaylardan çok, küçük kırılmalar anlatılıyor: susmak zorunda kalan insanlar, yarım kalan hayatlar, içe atılmış korkular… Bazen bir cümle yetiyor insanın boğazını düğümlemeye.
Bazı bölümleri iki kez okudum ki bu çok normal. Çünkü Livaneli’nin cümleleri hızlı geçilecek türden değil; durup derin derin sindirmek gerekiyor. Hikâye büyük sürprizlere değil, duygulara yaslanıyor. Ve belki de en çarpıcı yanı şu: karakterler kahraman değil, sadece o dönemin içinde sıkışmış insanlar.
Kısacası “Bekle Beni”, gürültülü bir roman değil. Ama sessizliğiyle çok şey söyleyen, okuru düşünmeye zorlayan bir kitap.Kitabı bitirdiğinde geriye büyük bir hikâyeden çok, insanın içinde kalan ağır bir his kalıyor....
