Artık çok iyi öğrendiğim tek bir şey biliyordum:Sevgi fiziksel bir varlık olarak,sevilen kişiden çok daha öteye gidiyordu. En derin anlamını tinsel varlıkta, iç benlik de buluyordu. Onun gerçekten var olup olmadığı,yaşayıp yaşamadığı önemini bir ölçüde yitiriyordu.
Gerçekten unutulmuş, hafızanın kuyusundan söke söke çıkarılmış bir travma varsa,muhakkak benliği delik deşik edecek kadar büyük bir utancın ya da korkunun parçasıdır.
İnsanın kendi kendini aşağıladığı küçük anlar çok büyük travmalar aslında çünkü insan kendini,kendine karşı savunamıyor.Aşağılayan kendisi, aşağılanan kendisi, nasıl yapsın?