“..Ben, seni yirmi yazdır bekliyorum; aylı gecelerde seslendim sana; sen üzgün olduğun zamanlar ben ağladım burada, ve sen uykulara dalınca ben tatlı rüyalar üfledim uykularına..”
..kendimde açıkça, gitgide artan bir dermansızlık hissediyordum. Kendimi istediğim gibi çekip çeviremeyecek kadar bitkindim adeta. Ufak ve zararlı bir sürü hayvan içime dolmuş, beni oyup boşaltmıştı. Tanrı beni büsbütün mahvetmek mi istiyordu?