9/10
2020 73. kitabı
Kakuzo, batıya ve onun ürettiği protez kafaları taşıyanlara ilmek ilmek işlenmiş bir ‘ruh’ gücüyle dineliyor!
“Kendilerindeki büyük şeylerin küçüklüğünü anlayamayanlar, başkalarındaki küçük şeylerin büyüklüğünü de gözden kaçırma eğilimindedir.”
diyerek çayın özelinden başlayıp, evrende var olan küçük büyük her şeye hürmet eden bir bilincin, kibir ve kendini beğenmişlik karşısındaki yüceliğini pırıltılı tokatlarla vurguluyor..
“Bizlere ‘çayı fazla kaçmış’ diye gülebilirsiniz fakat biz de siz Batılıların bünyesinde hiç çay olmamasından şüpheleniyor olamaz mıyız?” şak şak şak..
Reklam
Birbirine benzeyen ruhların sanatta birleşmesi kadar kutsal bir şey yoktur. Bu buluşma anında sanatsever kendi kendisinin ötesine geçer. Aynı anda hem vardır hem de yoktur. Bir an sonsuzluğu görür fakat duyduğu hazzı kelimeler ifade edemez çünkü gözlerin dili yoktur. Ruhu maddenin prangalarından kurtulmuş halde eşyanın ritmiyle hareket eder..
Japonlarda eski bir söz vardır: Bir kadın gerçek anlamda kendini beğenmiş bir erkeği sevemez, çünkü o erkeğin kalbinde aşkın girip kalbi doldurabileceği bir yarık yoktur.
İster sanatçıdan isterse halktan kaynaklansın, sanatta kendini beğenme, karşılıklı duygu bağı için zararlıdır.
Konfüçyüs, “insan saklayamaz” demiştir. Belki de gizleyecek büyük şeylerimiz pek az olduğundan küçük şeylerle kendimizi çok fazla açığa vuruyoruz..
Çeviri daima bir ihanettir; bir Ming yorumcusunun işaret ettiği gibi, en mükemmel haliyle bile ancak bir brokar kumaşının tersi olabilir; tersinde de ipliklerin hepsi mevcuttur ama renkteki ve desendeki incelik kumaşın tersinde bulunmaz.