Goychak
@Blue1117
Puan vermedi·464 syf.·
2025 1. kitabı
Joze Saramaqo "İsanın İncili"
ÇilənAy xanımla oxuduğum ilk kitab oldu.
Saramaqo sevdiyim yazarlardandır.
İsa peyğəmbərin həyatına yanaşma tərzi, həm real hadisələr, həm yazar təxəyyülü əsəri kifayət qədər oxunaqlı edir.
Əsasrin əvvəlindən bəri qələminə güvəndiyim yazarın Tanrı ilə İsanın dialoqunu necə verəcəyini səbirsizliklə gözləyirdim. Lakin bu hissə olduqca bəsit verilmişdi və deyərdim ki, kitabın, mənə görə, ən sıxıcı yerə də məhz ora idi. Dialoq əsnasında Pessoanın adının çəkilməsi kimi incə bir məqam var idi. Amma bu belə onu bəsitlikdən qurtara bilmədi.
Yenə də balaca əllərin müşayəti ilə oxuduğum bu kitab həyatımdakı ən dəyərli kitablar arasında öz yerin aldı.
Geriyə isə Çilənay xanımın da bir gün oxuması və anasın onun üçün gizlətdiyi gizli notu tapması qaldı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sevgini necə hiss edə bilərik?
Varlığımızın, ruhumuzun, qəlbimizin daima ac olduğu bu duyğu...
Var olan, ya da var olmaqda olan bütün əksikliklərimizin, boşluqlarımızın dolacağını düşündüyümüz.
Tamamlanmaq üçün ehdiyyac hiss etdiyimiz məhz o duyğu... Sevgi!.
Yalnız sevinclərdədimi ki?
Yalnız gülüşlərimizdə...
Yalnız xoşbəxtlidədirmi sevgi?
Bəlkə də, ən çox yalnızlığmızda gizlidir.
Ya da ən çox üzüntümüzdə...
Yağışdan sonrakı torpaq qoxusunda
Çiskinli havada
Bəlkə də, payızda...
Ya da çox yaxında.
Bəlkə də, çox uzaqda
Hiss ediləcək qədər uzaqda.
Yaşanacaq qədər imkansız...
Amma səndədir sevgi bilirəm.
Bir damla göz yaşından sənə çatacaq qədər sonsuz...
Susqunluğumdan hiss edəcəyin qədər ihtişamlı
Yalnız sənin anlayacağın qədər təkrarsız...
Sevgi, gözlərimi yumduğumda gördüyüm
Susduğumda danışdığım
Sevgi sənsən!
Yalnızlığımda sarıldığım
Bir damla göz yaşım
Yalnızlığım
Hüznüm
Sevgi sənsə...
Sabaha Kadar
Dünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.
Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan
Saadet o kadar lazım ki yaşayana;
Billahi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.
Ben o kadar önemli kişiyim ki,
O kadar iyiyim ki aklım ve düşüncelerimle.
O kadar fenayım ki ben
Delice niyetlerimle.
Gece; ne kadar karanlık ve sessizsin..
Öyle kaplayorsun ki evleri, denizleri.
H em o kadar aydınlık ve seslisin ki;
Çılgınca coşturuyorsun bizleri.
Sabah; bir yeni dünya gibi geliyorsun;
Öylesine süslü, öylesine saadesin ki..
Sen o kadar güzelsin ki sabah,
O kadar güzelsin ki.
17.11
#26-cı payız...
Özümü bildim biləli var oluşunu sorğuladığım varlığımla bir yaş daha.
Yaşamaq nə idi?
Ya da yaşamağın mənası nədə idi?
Mən onları açmağa çalıçdıqca içimdə çoxalan düyünlər.
Var olmaq, düşünmək, hər şey zamanla yerini bir heçliyə, hissizliyə buraxır sanki.
Mən varam...
Buradayam
Düşünürəm
Yaşayıram
Amma hiss etmirəm
Bir heçliyin astanasında, yaşamın sonsuz fırtınasında məhz doğulduğum fəsildəki solğun, cansız yarpaqlar kimi hər yaşımda özümdən bir az daha uzaqlara sovruluram.
Ağlımda Cavabını əsla tapa bilməyəcəyim suallar
Qəlbimdə sadəcə sadəcə birinə, sadəcə bir az incə bir qırğınlıq. O qədər incə ki sızısı bir ömür keçməyəcək.
Ruhumda nə?
Nə var mənim ruhumda?
-Yorğunluq, çarəsizlik, əksiklik, yetərsizlik.
Ruhumda var olanların yaratdığı yoxğuq hiss ilə hər yaşımda bir az daha yox olmağa.
Hər yaşımda bir az daha çoxlarkən ruhumdakı yük.
Bu dəfə adını bildiyim dənizdə həyatın, yaşamın, yaşımın, hiss etdikləri və etdirmədikləri ilə daha dərinlərə...
Amma bu yaşımda başqa bir hiss daha var ruhumda.
Bu dəfə bir az daha başqa..
Bu dəfə mane olmayacam payıza
Mane olmadığım üçün də bu qədər yorulmadım, yəqin ki.
Açmağa çalışmayacam artıq düyünləri
Bu dəfə...
Bu dəfə bir başqadır payız
Bu dəfə başqa olsun, payız...