Goychak
@Blue1117
Sabaha Kadar
Dünya o kadar büyük ki;
Bir noktayım ortasında, ne yapsam.
Bazan da o kadar küçülüyor ki dünya,
Devrilecek sanıyorum, kımıldarsam.
Hayat o kadar uzun ki,
Öyle bitmez geliyor ki bir an..
Bir de bakıyorum, o kadar kısalıyor ki;
Ne çıkar, diyorum, bir hayattan
Saadet o kadar lazım ki yaşayana;
Billahi can verir uğrunda insan.
Hem o kadar boş ki mesud olmak,
Gün yüzü görmeden ölenlerin arkasından.
Ben o kadar önemli kişiyim ki,
O kadar iyiyim ki aklım ve düşüncelerimle.
O kadar fenayım ki ben
Delice niyetlerimle.
Gece; ne kadar karanlık ve sessizsin..
Öyle kaplayorsun ki evleri, denizleri.
H em o kadar aydınlık ve seslisin ki;
Çılgınca coşturuyorsun bizleri.
Sabah; bir yeni dünya gibi geliyorsun;
Öylesine süslü, öylesine saadesin ki..
Sen o kadar güzelsin ki sabah,
O kadar güzelsin ki.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
17.11
#26-cı payız...
Özümü bildim biləli var oluşunu sorğuladığım varlığımla bir yaş daha.
Yaşamaq nə idi?
Ya da yaşamağın mənası nədə idi?
Mən onları açmağa çalıçdıqca içimdə çoxalan düyünlər.
Var olmaq, düşünmək, hər şey zamanla yerini bir heçliyə, hissizliyə buraxır sanki.
Mən varam...
Buradayam
Düşünürəm
Yaşayıram
Amma hiss etmirəm
Bir heçliyin astanasında, yaşamın sonsuz fırtınasında məhz doğulduğum fəsildəki solğun, cansız yarpaqlar kimi hər yaşımda özümdən bir az daha uzaqlara sovruluram.
Ağlımda Cavabını əsla tapa bilməyəcəyim suallar
Qəlbimdə sadəcə sadəcə birinə, sadəcə bir az incə bir qırğınlıq. O qədər incə ki sızısı bir ömür keçməyəcək.
Ruhumda nə?
Nə var mənim ruhumda?
-Yorğunluq, çarəsizlik, əksiklik, yetərsizlik.
Ruhumda var olanların yaratdığı yoxğuq hiss ilə hər yaşımda bir az daha yox olmağa.
Hər yaşımda bir az daha çoxlarkən ruhumdakı yük.
Bu dəfə adını bildiyim dənizdə həyatın, yaşamın, yaşımın, hiss etdikləri və etdirmədikləri ilə daha dərinlərə...
Amma bu yaşımda başqa bir hiss daha var ruhumda.
Bu dəfə bir az daha başqa..
Bu dəfə mane olmayacam payıza
Mane olmadığım üçün də bu qədər yorulmadım, yəqin ki.
Açmağa çalışmayacam artıq düyünləri
Bu dəfə...
Bu dəfə bir başqadır payız
Bu dəfə başqa olsun, payız...
Derin düşüncelerin sessizliğinde, ölü bir evrende çalan bir çan gibi iç karartıcı, inatçı bir ses çınlar. Bu dramı yalnızca yaşamla zamanı birbirinden ayıran kişi yaşar: O birincisinden kaçarken, İkincisinin altında ezilmiştir. Zamanın ilerleyişini de ölümün ilerleyişi gibi duyumsar.
Sayfa 149
Bıkkınlık sınırsız bir sessizlik aşkına yol açar, çünkü sözcükleri anlamlarından yoksun kılıp boş yankılara dönüştürür; kavramlar yoğunluklarım yitirir, ifadelerin gücü azalır,
söylenen ya da duyulan her söz mide bulandırıcıdır, kısırdır. Dışarıya giden ya da dışarıdan gelen her şey tekdüze, uzak bir mırıltı olarak kalır, ne ilgi çekebilir ne de merak uyandırabilir. O zaman, düşüncenizi söylemenin, tutum belirlemenin ya da birini etkilemenin bir işe yaramayacağım
düşünürsünüz; vazgeçtiğiniz sesler ruhunuzdaki çalkantıya eklenir. Son çözüme ulaşma anı gelince, tüm sorunları çözmek için çılgınca çabalayıp dorukların baş döndürücülüğünü tanıdıktan sonra, sessizliği tek gerçeklik, biricik ifade biçimi olarak görürsünüz.
Sayfa 146
Mutsuzlukla nasıl savaşılır? Kendimizle savaşarak, mutsuzluğun kaynağının içimizde olduğunu anlayarak. Her şeyin bilincimize yansıyan bir imgeden, öznel güçlendirmelerden, duyarlılığımızın keskinliğinden ileri geldiğini hiç aklımızdan
çıkarmamayı başarabilseydik, gerçekliğin doğru oranlara kavuşacağı o bilinç açıklığına erişebilirdik. Burada amaçlanan şey mutluluk değil, daha az mutsuzluktur.
Sayfa 139