"Ne fırtınalar koptu, benim hayat dallarımda…
Hiç birinde vazgeçmedim umutlarımdan…
İçimde kıyametler kopsa da.
Ben baharıyım yarınlarımın,
Çiçek açarım her kışın ardından!”
Nazım Hikmet
Sence halkın ezici çoğunluğu hakikatın ne olduğuna aldırıyor mu? Umurlarında bile değil. Sadece rahat bırakılmak ve hayal güçlerini besleyecek masallarla kandırılmak istiyorlar. Peki ya adalet? Şahsi ihtiyaçları karşılandığı müddetçe onların için bu kavramında zerre kadar ehemmiyeti yok.