Bu durumda adalet, en iyi şeyle en kötü şeyin ortasında,[39] yani,
cezalandırılmayacağından emin bir şekilde haksızlık yapmak ile hiçbir şekilde öcünü alamadan
haksızlığa maruz kalmak arasında bir şey olarak ortaya çıkmıştır. Bu da gösterir ki, adalet
kendiliğinden bir nesne gibi görülmez;
[b] insanın, haksızlık yaptığında, mutlaka karşılığında bir haksızlığa maruz
kalacağının bilinciyle, yani insanın, olumsuz sonuçlarına bizzat maruz kalmadan, başkalarına haksızlık
yapma imkânının bulunmamasından ötürü kabul ettiği bir şeydir