Sümeyya Sina
@Boncuk520
36 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
yazdığım şiir ülkemizde ve dünyada yaşanan şeyleri anlatıyor
OLAMAYANLAR
Gözlerimi kapatıyorum
Bir hayale dalıyorum
Yeni bir dünyada
Gözlerimi açıyorum
Sağıma bakıyorum
Narin beni selamlıyor
Soluma bakıyorum
İki yaşındaki Sıla gülümsüyor
Bir kapı beliriyor önümde
Merakla giriyorum içeri
Özgecan'ı görüyorum masada
Hastasını beklemekte sanki
Bir çocuk ailesini soruyor
"Parkta seni bekliyorlar" diyorum
Beraber yürüyoruz parka doğru
Bana rüyasında gördüğü savaşı anlatıyor
Sonra etraf kararıyor
Gözümde beliriyor tüm yaşananlar
Özgecan'ı yakıyorlar
İnsan kalamıyorlar
Önce o çocuğu gömüyorlar
Sonra Narin'i
İnsanlar doğduklarında aptal değil cahildir.Gördükleri eğitimin etkisiyle aptallaşırlar.
Helvetius
ÇİZGİLİ PİJAMALI ÇOCUK : HOLOKOST'UN MASUM GÖZÜ
John Boyne'un Çizgili Pijamalı Çocuk (2006) adlı eseri, İkinci Dünya Savaşı'nın en karanlık dönemlerinden birini, dokuz yaşındaki Bruno'nun masum gözünden anlatan etkileyici bir roman. İlk bakışta çocuk kitabı izlenimi verse de, Holokost'un yıkıcı gerçeklerini naif bir dille aktaran bu eser, yetişkinleri de derinden sarsan bir anlatı sunuyor.
Bruno, Nazi subayı olan babasının Auschwitz toplama kampına atanmasıyla Berlin'den Polonya'ya taşınır. Yeni evinin yakınındaki "çiftlik" sandığı yerde, çizgili pijamalar giyen insanları görür ve tel örgünün diğer tarafındaki Yahudi çocuk Shmuel ile gizli bir arkadaşlık kurar. Bu dostluk, savaşın yarattığı insanlık trajedisini çocukların saf bakış açısıyla sorgulayan bir metafora dönüşür.
Romanın en çarpıcı teması, ırkçılığın absürtlüğü ve düşmanlığın öğrenilmiş bir kavram olduğudur. Bruno, Shmuel'in neden "insan olmadığını" anlayamaz; ikisi arasındaki tek fark, birinin üniforma diğerinin çizgili pijama giymesidir. Kitaptaki şu cümle bu durumu özetler:
"Hangi insanların çizgili pijama, hangilerinin üniforma giyeceğine kim karar vermişti?"
Boyne, Holokost'un vahşetini doğrudan tasvir etmek yerine, Bruno'nun çocukça yorumlarıyla dolaylı bir şekilde aktarır. Örneğin, Bruno'nun Auschwitz'i "Out-With" olarak yanlış telaffuz etmesi veya gaz odalarını "yağmurdan korunmak için girilen bir oda" sanması, okuyucuda derin bir ironi yaratır. Bu naif bakış açısı, kitabın en güçlü yanıdır, ancak aynı zamanda tarihsel gerçeklerle uyumsuzluk eleştirilerine de yol açmıştır. Özellikle, bir Nazi subayının çocuğunun kampla ilgili bu kadar cahil olması ve iki çocuğun tel örgüde buluşmasının gerçekçi bulunmaması, bazı okurlar ve tarihçiler tarafından eleştirilmiştir.
Çizgili Pijamalı Çocuk, savaşın anlamsızlığını ve ırkçılığın saçmalığını,
İzleri silince acı da silindi sandılar.
Türkiye'de kadınların seçme ve seçilme hakkını Avrupa'da ki birçok ülkeden önce aldığını,üniversite hocalarının %40'ının kadın olduğunu anlatacaktım.Bu ülkede yarım asırdan fazladır fes giyilmediğini,erkeklerin dört kadınla evlenmediğini,Türklerin Arap olmadığını,İstanbul'da çöller ve develer bulunmadığını,kışın soğuktan herkesin kıçının donduğunu ve bunlar gibi bir sürü cümleyi ardı ardına sıralayacaktım.
