Gökyüzüyle kaosu aş, hepimizi aş, bu satırları aş, hayaletler dünyasıyla gerçek dünyayı aş, aşkla inancın zıddını aş, bizi mutluluktan ayıran santimetreleri küçült, olmayan kaderi aş.
Beni ve seni aş.
Tüm savaşları yaşa. Tüm sınırları aş. Sana tüm tanrılarla tespihleri, tüm yanıkları, bitirilmiş umutları, tüm hikayeleri adıyorum. Aş onları
“Kral delirmiş. Ayağa kalkıp büyük üzüntülerimin dâhiyane hissine kapılmam ne kadar katı. Dikkatim dağılıyor olsaydı daha iyi. Düşüncelerim de kederlerimden kopmalı...”
*WILLIAM SHAKESPEARE, Kral Lear, 4. Perde, 7. Sahne*