Stefan Zweig Öz üslubu, süjet xətti ilə seçilən və insan hisslərinə, psixologiyasına bələd olan yazarlardandır. İlk dəfədir belə həcmli əsərini oxuyuram. “Sabırsız Yürek” əsəri, mərhəmət hissinin aşırıya qaçması, həddini aşması insan həyatına hansı təhlükələrə yol açacağını göstərən bir əsərdir. İnsan bəzən qəlbinin təmizliyindən, göstərdiyi mərhəmətindən, çox yaxşılıq etməyindən əziyyət çəkir. Çünki yaxşılığın əvəzi heç də həmişə sənə yaxşılıqla qayıtmır. Bəzən peşimançılıq da gətirir.
Yazdığı bütün əsərlərində insan düşüncələrini alt-üst edən, özünü sorğuladan, hər bir duyğunu sənə ötürən yazıçı bu dəfə də eyni hissləri yaşatdı.
Əsərdə Leytenant Hofmillerin Kekesfalva ailəsi ilə tanışlığından sonra, onun başına gələcəkləri oxuyuruq. Kekesfalva imkanlı bir şəxsdir və onun Edit adında qızı təəssüf ki, fiziki qüsurlu bir xanımdır. Bu iki gəncin tanışlığı onlar arasında uçurum yaradır. Editin fiziki qüsurlu olmağı Hofmillerdə mərhəmət, bir acıma duyğusu yaradır, ona necə deyərlər “yazığı gəlir”. Və çalışır ki, bu ailəyə mənəvi dəstək olsun, əlindən gələni edir. Ancaq təəssüf ki, onun bu yaxşılıqları qarşı tərəfin yalnış anlamasına gətirir çıxarır. Hər şey də elə bu anlaşmazlıqdan başlayır. Editin Hofmillerə qarşı sevgi hissləri yaranır. Və bu yaranan vəziyyət
hər iki tərəfi inanılmaz bir çarəsizliyə, mümkünsüzlüyə gətirib çıxardır.
Zweig Editin ona qarşı yaranan sevgisini, xəstəliyinə qarşı olan əsəbi hallarını, qərarsızlığını, qarışıq duyğularını, hər iki tərəfin də keçirdiyi stressi, hissləri o qədər gözəl yazıb yaradıb ki, oxuduqca düşünürsən ki, “mən belə vəziyyətlə qarşılaşsam necə olardı?” “O hissləri mən yaşasaydım hansı reaksiyanı verərdim?”
“Sabırsız Yürek” insan vicdanını sorğuladan bir əsəsrdir. Hər şey öz qədərində yetərlidir, istər sevgi, istər