Gonca...
@Booklovelylovely
"Işık karanlıkla bir olmaz ..."
171 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir insan, başka birinin en karanlık sırlarını dinlemeye başladığında, o sırlar artık dinleyene mi aittir?
Herkese selam! Bir süre önce okuduğum bu kitabın yorumunu paylaşmayı atlamışım. Eğer bu kitapla ilgili düşüncelerimi merak ediyorsanız okumaya devam edebilirsiniz.
Freida McFadden, “ters köşe kraliçesi” olarak bilinir ancak bu kitapta bizi resmen bir labirente sokup ışıkları kapatıyor. Hikaye, bir evlilikte “güven” kavramının ne kadar esnek olabileceğini ustalıkla gözler önüne seriyor. Genelde gerilim romanlarında tek bir kurban ve fail olur; fakat burada Adrienne Hale’in kayboluşu etrafında dönen sırlar, karakterlerin hiçbirinin göründüğü kadar masum olmadığını kanıtlıyor.
Peki, ben bu kitabı sevdim mi?
Hem de nasıl! Okurken sürekli teoriler ürettim ama hiçbirinde doğru yolu bulamadım; tahminlerimin hepsi boşa çıktı. Yine de benim için su gibi akan, çok keyifli bir okuma oldu. Yazar; karda mahsur kalma ve izole edilmiş ev temasını klasik ama çok etkili bir şekilde kullanmış. Evin geçmişini ve o geçmişin seslerini bugüne öyle güzel bağlamış ki, okurken zaman kavramı resmen bulanıklaşıyor.
Karakterlere gelecek olursak; Tricia karakteriyle yapılan naif başlangıç, aslında manipülasyonun tam kalbine giden bir yolmuş. McFadden, empati duyduğumuz karakterleri birer şüpheliye dönüştürme konusunda gerçekten acımasız. Ethan karakteri ise okurken bana rahatsız edici derecede umursamaz geldi, onu bir türlü sevemedim.
Sonuç olarak;
Bu kitap, psikolojik gerilim seven herkesi etkisinde bırakacaktır. Bence eserin en çarpıcı yanı; yalanın sadece söylenerek değil, gerçeğin bir kısmını saklayarak da inşa edilebileceğini göstermesi. Çoğu yazar büyük yalanlara odaklanırken, McFadden küçük ihmalleri devasa trajedilere dönüştürüyor. Finaldeki o büyük ters köşe geldiğinde, aslında tüm
Reklam
Uzun zamandır okumak isteyip de sonunda okuduğum bu güzel kitapla merhaba diyorum. Elbette bu kitabı okuyanlarınız vardır. Kitabın kendisi hafif ve ince; ancak içeriğinin derinliği asırlar öncesine uzanır.
Peki neler var bu kitapta?
Öncelikle, dilin yirmi çeşit hastalığından bahsedilir. Ardından bu hastalıkların çözümleri ve dilin insana kazandıracağı iyi ya da kötü hâller anlatılır. Anlatım; hadisler, ayet-i kerimeler ve sahabelerin yaşadığı olaylarla desteklenir. Böylece doğruyu bulmamız için sağlam bir zemin oluşturulur.
Dil öyle bir şeydir ki insanı ya refaha kavuşturur ya da yüzüstü cehenneme sürükler. Nitekim kitapta geçtiği üzere, aynen aktarıyorum:
“İnsanları yüzleri üstü cehenneme sürükleyen, ancak dillerinin kazandığı günahlardır. Dilin şerrinden ise ancak onu İslâm’ın edebiyle edeplendiren ve helâl sözlerle sınırlı tutan kimse kurtulur.”
Gazali, dili süsleyerek anlatmaz.
Onu makyajlamaz.
Dilin arkasına saklanan niyetleri tek tek ortaya çıkarır.
Dedikodunun “sohbet”, kırıcı sözlerin “doğruluk”, susmamanın ise “samimiyet” kılığına nasıl sokulduğunu açıkça gösterir.
İmam Gazali, Dil Belası’nda dili sıradan bir iletişim aracı olarak görmez. Ona göre dil, insanın en kolay günaha sürüklendiği kapıdır. Çünkü çoğu günah için niyet gerekir; ancak konuşmak için çoğu zaman durup düşünmeyiz.
Kitapta; yalan, gıybet, laf taşımak, alay, kibir, boş konuşmak ve susulması gereken yerde konuşmak gibi pek çok dil afeti tek tek ele alınır. Resûl-i Ekrem Efendimiz’in (s.a.v) “Güzel söz sadakadır” buyruğu ise bu noktada bir denge unsuru olarak karşımıza çıkar.
Gazali, dili tamamen susturmayı değil; onu terbiye etmeyi öğütler. Yani mesele konuşmak değildir; mesele, ne için ve kimin adına konuştuğumuzdur.
Dil bazen bir ibadet hâline gelir; bir teselli cümlesiyle, yerinde bir
Gölgeler Kraliçesi “Geriye bakmamalıyız… Geriye bakmanın kimseye, hiçbir şeye faydası olmaz. Sadece ileri gidebiliriz.”
Peki gerçekten öyle mi?
Geçmişi ardımızda bırakabilir miyiz, yoksa gelecek dediğimiz şey geçmişin başka bir kılıkta karşımıza çıkması mı?
Gölgeler Kraliçesi, tam olarak bu sorunun etrafında dönüyor.
Bu bir taht hikâyesi gibi başlıyor ama kısa sürede anlıyorsun ki mesele iktidar değil.
Mesele, insanın geçmişiyle birlikte yürümeyi öğrenmesi.
Serinin en güçlü kitaplarından biriyle devam ediyoruz.
Ve bu kitap, karakterlerini hiç acımadan sınava sokuyor.
Aelin’in keskin yapısı, Rowan’ın sadakati, Dorian’ın en büyük savaşı, Arobynn’in sinsiliği, Lysandra’nın öfkesi… Ve daha niceleri. Hepsini tek tek anlatamam ne yazık ki ama kitabın bende bıraktığı etkiyi cümle cümle yazabilirim. Başlıyoruz.
Gölgeler Kraliçesi, yüzeyde bir taht mücadelesi gibi duruyor ama aslında herkesin kendi içindeki savaşı verdiği bir kitap. Taht, güç, savaş… Bunlar sadece zemin. Asıl hikâye, insanların bu zeminde kim olduklarını kaybetmeden kalıp kalamayacaklarıyla ilgili.
Aelin bu kitapta artık kaçmıyor.
Geçmişinden, kimliğinden, taşıdığı isimlerden… Hepsi onu sıkıştırıyor. Onun mücadelesi yalnızca düşmanlara karşı değil; kendi kararlarının sonuçlarıyla da yüzleşmek zorunda kalması. Aelin’in gücü tam da burada sınanıyor. İşte o zaman ateş kim, anlıyoruz. Sevdikleri için ateşin ta kendisi olup her şeyi yakıp kavuruyor.
Yalnız bu kitapta eski Aelin’i aramamanızı tavsiye ederim, çünkü yok.
Acımasız, güçlü, zeki ve biraz da kalp kırıcı…
Peki ya Rowan?
Onun savaşı daha sessiz ama en az Aelin’inki kadar sert. O, gücün yanında durmayı değil, güce eşlik etmeyi öğreniyor. Kontrol etmek yerine güvenmeyi. Bu kitapta Rowan, kılıç sallayan bir figürden çok, sınırlarını yeniden çizen bir karakter hâline
“Yaşamak öldürür.”
Soğuk ve buz gibi… Hayatın ta kendisi ama kalp kırıcı; ışıkta duran bir karanlık gibi. Biraz sessiz, biraz gölge…
Hepimiz bu “yaşamak” hâlinden geçmişizdir. Bu kitap ise tam da böyle. Sıra dışı, sorgusuz ve olduğu gibi.
Okurken karmakarışık hissettim; beğenmekle beğenmemek arasında şaşkınca gidip geldiğim anları çok hızlı yaşadım. Güldüren ama bu gülüş öyle komik ya da hoş olmayan bir gülüş… Daha çok hüzünlü ve tamamen kederli. Çünkü konu intihar…
İnsanların çok doğal bir şeymiş gibi gelip ölümlerini satın aldıkları bir dükkân düşünün. Bir insan ölmek istiyor ve sanki bu normal bir şeymiş gibi, ölmek için araç gereçler alıyor. Okurken gerçekten “Ben ne okuyorum?” kafasına giriyorsunuz. “Acaba bunun sonunda ne olacak?” diye düşünürken, bu kısacık kitabın içinde kayboluyorsunuz. Okuyorsunuz ama kitap tarafından rahatsız ediliyorsunuz. Ki bence bu gerçekten rahatsız edici bir kitap; ama aynı zamanda onu çekici kılan şey de tam olarak bu.
İntihar Dükkânı’nı okurken kitap beni yakaladı ama körü körüne bağlanmamı istemedi. Kitabın ironisi hoş, fikri yaratıcı ve anlatımı akıcı. Karanlık bir meseleyi, okuru boğmadan ele almayı başarıyor. Bu yönüyle samimi; “bak ne kadar derinim” diye bağırmıyor, sadece fikrini masaya koyuyor.
İntihar Dükkânı, karanlık bir fikri alıp onu insanın dayanabileceği bir yere taşıyan bir kitap. İntiharı, umutsuzluğu ve yaşamdan vazgeçişi kutsamıyor; aksine bunlarla ironik bir mesafe kuruyor. Okurken insanı boğmayan bir tarafı da var. Bu yüzden kitap, sert bir tokat atmaktan çok okurun omzuna dokunuyor.
Ben bu kitabı, insanı yormadan düşündürdüğü için sevdim. Karakterler çok katmanlı değil, olaylar zihni zorlamıyor; ama tam da bu sadelik sayesinde mesaj net kalıyor. Hayata dair umudun bazen büyük dönüşümlerle değil, küçük bir bakış
İhanet… Celaena’nın yaşadığı tam olarak bu. Üstelik öyle bir ihanet ki, onun sevdiği her insana musallat olan cinsten. Soğuk, sessiz ve yıkıcı. Hiç beklemediği anda kapısını çalan bir düşman gibi.
Bu kitap, serinin ya en başında okunmalı ya da üçüncü kitap Ateşin Varisi’nden sonra, duygusal bir okuma isteyenler için araya alınmalı. Ben iyi ki üçüncü kitaptan sonra okumuşum. Çünkü bu tercih, hem olayları hem de karakterleri daha iyi anlamamı ve analiz etmemi sağladı. Bana kalırsa bu kitapla Gölgeler Kraliçesi arasında güçlü bir bağ var. Arka arkaya okuyan arkadaşlarımın buna fazlasıyla hak vereceğini düşünüyorum.
Şimdi biraz kitaptan ve bana hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum. Haydi gelin, anlatayım.
Suikastçının Hançeri, Celaena Sardothien karakterini büyük ölçüde tanımaya başladığımız kitap. Geçmişiyle örülü bu bölümleri okurken, kendimizi onunla birlikte bir yolculuğa çıkmış gibi hissediyoruz. Bu kitap benim için bir “ön hikâye” olmaktan çok, Celaena’nın neden böyle biri olduğunu anlamanın anahtarıydı. Gücünün, kibirli duruşunun ve sertliğinin ardında ne kadar kırılgan bir taraf olduğunu burada net biçimde görüyoruz.
Kitap boyunca Celaena’yı sadece bir suikastçı olarak değil; güvenen, bağ kuran, hayal eden ve en çok da ihanete açık biri olarak okuyoruz. İhanet temasının bu kadar derin ve sarsıcı işlenmesi beni özellikle etkiledi. Çünkü bu ihanet, uzaktan gelen bir düşmandan değil; en güvende hissettiği yerden geliyor. Bu da kitabın duygusal yükünü fazlasıyla artırıyor.
Bu novellaları okumak, ana seride yaşananlara bambaşka bir anlam katıyor. Celaena’nın bazı kararlarını, sert tepkilerini ve insanlarla arasına koyduğu mesafeyi artık çok daha iyi anlıyorum. Bu kitap olmasaydı, onu sadece güçlü bir karakter olarak görürdüm; şimdi ise gücünün bedelini ödemiş bir
Reklam