️Han Ata️️
@Bookreader_thinker
1k ‘da en çok incelemeleri okumaktan keyif alan biri :) instagram: @traveler_bookreader
Mimar
Yüksek lisans
Türkiye
23 Mayıs
156 okur puanı
Nisan 2024 tarihinde katıldı
Reklam
İnsan... İn-san. İki hece. Sadece beş harf. İyeliksiz, zarfsız.. zamansız.. Ama.. Aması vardı işte. Yalnız gibi görünen, aslında o kadar kalabalık bir varlık ki insan.
Umutları var, mutlulukları, hüzünleri, sevinçleri... Kederleri var, sonra başından aşkın dertleri.. Güldükleri, ağladıkları, sustukları, bağırıp çağırdıkları. Sevdikleri var insanın ve bir de gömdükleri.. Üzerine iki kürek toprak atarak yüreğine ektikleri...
Anneliğimden vurulduğum. Nefesimi tuttuğum, dişlerimi sıktığım, gözyaşlarımda boğulduğum, çevirdikçe sayfalar içinde kaybolduğum.. Yanıp yanıp kül olduğum sonra birden buz kesip donduğum.. Aman Allah'ım nasıl bir kitaptı böyle bu..
Hikâyenin içinde, Jiazhen ile yanyanaydım sanki hep. Bir anne bu kadar acıyı yaşamamalı. Anne.. anne.. Yaşamamalı. Hayır. Hayır. Hayır diye diye tükettim bütün hayır(larımı). Sonra bir ara Fugui ile konuşur buldum kendimi
" 
Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki
Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki
️Han Ata️️ isimli okura yanıt verildi
️Han Ata️️
emine olmam ☺️ eminim bundanİnsan... İn-san. İki hece. Sadece beş harf. İyeliksiz, zarfsız.. zamansız.. Ama.. Aması vardı işte. Yalnız gibi görünen, aslında o kadar kalabalık bir varlık ki insan.
Umutları var, mutlulukları, hüzünleri, sevinçleri... Kederleri var, sonra başından aşkın dertleri.. Güldükleri, ağladıkları, sustukları, bağırıp çağırdıkları. Sevdikleri var insanın ve bir de gömdükleri.. Üzerine iki kürek toprak atarak yüreğine ektikleri...
Anneliğimden vurulduğum. Nefesimi tuttuğum, dişlerimi sıktığım, gözyaşlarımda boğulduğum, çevirdikçe sayfalar içinde kaybolduğum.. Yanıp yanıp kül olduğum sonra birden buz kesip donduğum.. Aman Allah'ım nasıl bir kitaptı böyle bu..
Hikâyenin içinde, Jiazhen ile yanyanaydım sanki hep. Bir anne bu kadar acıyı yaşamamalı. Anne.. anne.. Yaşamamalı. Hayır. Hayır. Hayır diye diye tükettim bütün hayır(larımı). Sonra bir ara Fugui ile konuşur buldum kendimi
" Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki
Yaşamak " bu mu? diye sordum. Yaşamak dediğin bu ise bizim yaşadığımız ne ? Her şeye rağmen yaşadın diyorum yaşadın.. Ama nasıl yaşadın? Nasıl dayanabildin peki bu kadar acıya?
Bilmiyorum.. Bil(e)miyorum birçoğumuz yapamayız, dayanamayıp basarız isyanı. Sabır diyorum. Evet evet sabır.. Sonra dönüyorum kendime sabır bende ne kadar ? Nereye kadar? Soruyorum..Soruyorum.. Soruyorum...
Aslında bana böyle sert bir tokat atan, tutup yakamdan silkeleyen, empatinin dibine vura vura sorgulatan kitapları çok seviyorum. Ah! Ne de çok sıkıntımız var baksan hepsi dünyalar kadar önemli, olmazsa olmazlar... İşte " Yu Hua" ne kadar boş işler için kahrettiğimi, üzüldüğümü, sahip olamadıklarıma yanıp tutuşacağıma, sahip olduklarıma sarılıp, teşekkürü borç bilmem gerektiğini bir kez daha bir kez daha kafama vura vura hatırlattı bana...
Evet çoğu zaman ya da belki️Han Ata️️
Güzel bir yorum.Bu yorum sonrası yarım bıraktığım kitabı tekrar baştan okumaya başladım. Teşekkürler 🙏
Gitmedi
Bir heyecanla başladım. İlk hikaye gitti. Sonrası akmadı. Bırak akmayı damlamadı. Bana göre değildi. İlk defa yarım bıraktım bir kitabı. Belki ileride zamanı gelmiş olur okurum.
Yeşim Aydoğdu isimli okura yanıt verildi
️Han Ata️️
Yok diyemeyiz. Belki kötü olan benimdir 😉