Korkunç bir biçimde iyileşmesi olanaksız denilmiş bir hastaya umudun zerresini gösterirseniz,ne yazık ki bundan bir kiriş,kirişten de bir ev inşa eder.
Acımak-güzel bir duygu!Ama iki tür acıma duygusu vardır.Birincisi,duygusal ve zayıf olanı,başka birinin yaşadığı felaketlerden kaynaklanan acı ve hüzünden olabildiğince çabuk kurtulmak için çırpınan yüreğin sabırsızlığıdır.Bu acıma duygusu,aynı acıyı hissetmekten çok,başkasının acısına karşı kendi ruhumuzun içgüdüsel bir savunmasıdır.Diğer tek gerçek acıma duygusu ise,duygusal olmayan,ama yaratıcı olan,ne istediğini bilen;sabırla gücü yettiğince,hatta gücünün bile ötesinde katlanmaya ve dayanmaya kararlı olunan acıma duygusudur.İnsan yalnızca sonuna kadar dayanabildiği,en acı ve en zor sona kadar sabredebildiği zaman karşısındakine yardımcı olabilir.Yalnızca kendini feda ettiği zaman,ancak o zaman !